Pages

Friday, January 9, 2009

HAPPY NEW YEAR..... December 31- January 01



Alas nuwebe na yata ako nakarating sa Tenement kung saan ako nagcountdown. Kasi naman, uuwi na sa Roxas City sina Rose bukas. Gusto ko rin siempre silang makasama pa kahit sandali lang. Sina mommy, Rose, Ramil, Rodel, Winnie, Limar at Nate lang ang inabutan ko. Wala si Bob, nasa San Pedro daw. Subukan daw niyang ayusin ang sigalot sa pagitan nilang mag-ama. Mabuti naman. Wala din ang asawa at mga anak ni Winnie, maliban sa bunsong si Nate, nasa Subic daw.Siempre pa unlimitted ang usapan sa buhay-buhay habang nagdi-dinner. Sarap ng nilutong kaldereta ni mommy. The best talaga siyang magluto. Watch kami ng tv pagkakain. Panay naman ang laro nina Limar at Nate habang hinihintay ang alas-dose. Malabo ang channel 2, kainis, kaya pinagtiyagaan ko nalang ang countdown special ng channel 7. Impernez, nagustuhan ko ang fireworks display nila. Winner talaga. Nang magka-countdown na, binigay na ni Ramil kay Limar ang mga lusis na kanina pa niya gustong sindihan. Si Nate nakatulog na sa paghihintay. Panay naman ang alog namin ng mga tig-lilima at sampung pisong barya sa mga palad. Pamapasuwerte ba. Nang mag alasdose uno, pinagulong na ni Rose ang mga bilog na prutas sa sahig, hindi ko alam kung para sa saan, pero malamang pampaswerte rin. Walang humpay ang dating ng mga text messages sa cellphone. Maya’t maya ang mga tawag. Ang lakas ng mga paputok sa labas, balot na ng usok ang buong Manila. Nakakaloka. Sabay-sabay kaming nag media noche. Gusto ko mang magtagal pa, nakapangako rin ako kay Vanz na pupunta ako sa kanila. Kaya pagpatak ng ala-una hinatid na ako nina Rodel at Ramil sa sakayan, suwerte ko namang may napadaan agad na taxi.

Sinuyod ko ang mga nadaanan kong convenience store sa C-5 para makabili ng beer at yelo. Takti nagkaubusan na yata. Buti nalang may nabili na ako sa huling gas station na nadaanan ko. pagbaba ko kina Vanz, nasa labas ang mga kapatid niyang sina AJ at Adrian, nakikipaglaro ng taguan sa mga katropa nila na kainuman ko nung nakaraang bagong taon. Natuwa ako sa ginagawa nila. Mga binata na pero enjoy parin sa mga simpleng laro na mga bata nalang ngayon ang gumagawa. Nakita ako ni Sak, binati niya ako, inuman daw kami later. Oo naman ako. Naalala ko tuloy si F, yung kaibigan nilang super cute na kausap ko the whole time na nagiinuman kami last new year. Sana dumating siya.

Inabutan ko sina Vanz, Josh at John sa kusina. Wala ang Gray. Nagtatampo daw dahil iniwanan namin siyang tulog nung pasko. Naloka ako. Pero for sure inarte lang niya yun at baka bangag na kaya hindi na makapunta. Sinimulan agad naming inumin ang mga dala kong strong ice. More chika kami. Tinanong ni Vanz sa katulong na si Jelyn kung pwede na yung pinapakuluang bulalo sa labas. Hindi pa daw. Naloka ang Vanz dahil alas-nuwebe pa daw nakasalang yun at magaalas dos na bakit hindi pa lumalambot? Pumuwesto nalang kami sa labas. Nakakaloka, wala na palang baga ang uling, pano maluluto ang bulalo. Naghubad ng shirt si Josh, nagdagdag ng uling at mano-mano ang pagpaypay na ginawa. More paypay more fun ang drama niya. More pictorials naman kami nina Vanz at John. Si Tristan alas-singko pa daw ang out. Isang oras ang lumipas, matigas parin. Kumuha ng mga tinidor si John, nilagay sa kaserola, para daw mas mabilis maluto ang bulalo, mukhang epektib, isang oras lang lumambot na. Lagay ng repolyo, isang minuto pa, sa wakas. Kung may tiyaga, may nilaga…. Trulili itey. May pinatunguhan ang pagpapagod ni Josh sa pagpaypay sa apoy, deserving ang bulalo. Ang sarap sarap. Talaga namang ang lambot-labot. Ultimo litid, melts in your mouth. Deadma na sa cardiac arrest, minsan lang naman. Alas-singko na ng magpasya kaming umuwi, hindi na namin nahintay si Trista. Pupunta pa kasi ako kina Shrek ng lunchtime dahil fiesta sa kanila. Kailangan ko rin ng pahinga. Paglabas namin nina John at Josh sa gate, sandun sina Aj, Sak at mga kapatid nitong boylets, nag-iinuman.

‘Bakit uuwi na kayo?’ tanong ni Sak, ‘inom muna tayo.’

‘May mga pasok pa eh,’ sagot ni John, ‘next time.’

May lumabas sa gate nina Sak, nakasumbrero ng hat ni santa claus. Pakshet si F. Nakangisi, ang guwapo guwapo.

‘Yj, happy new year. Musta cellphone mo?’ pang-aasar niya. Nalaglag kasi yung cellphone ko last new year sa ice box habang nagkukulitan kami ni F sa pagkuha ng picture. Imbes na hanguin ko agad, natuwa ako na lumalangoy yung telepono kasama ang mga bote ng sanmig light kaya naghanap pa ako ng camera para kunan ng litrato. Ayun sira ang cellphone. Natuwa ako na naalala niya, pero tangina, mas natuwa ako na naalala niya pati pangalan ko. Last new year lang kami nagkakilala at isang taon kaming hindi nagkita, pero naalala niya. Sheeeeeeeeeeeet.

‘Inom pa tayo,’ anyaya ni F. Tangina, hindi ko alam kung saan ako kumuha ng lakas loob para tumanggi, pero pag umoo ako, alam kong hindi na ako makakapunta kina Shrek. Sheeeeeeeeeeeet.

‘Sige next time. Happy new year nalang,’ sabi ko sabay ngiti ng pinakamatamis na ngiting aso.
artwork from joe phillips

Goodbye 2008..... December 31



Paano ba magpaalam sa isang taon na naging mabuti sayo? Sa sobrang dilim ng taong 2007, at sa walang kasiguruhang dala ng 2009, parang ayoko ng matapos ang 2008. pero may magagawa ba ako? Sa sobrang pangit ng lagay ng ekonomiyang pandaigdigan, mukhang magiging mabigat ang taon na ito. Pero iniisip ko nalang may labingdalawang buwan ang isang taon at nagsisimula palang ang 2009. Marami pang pwedeng mangyari. Mananalangin nalang na sana sa kabila ng krisis, ay magising na ang mga tao na dapat ay magkaisa na para madaling labanan ang mga panibagong pagsubok na darating. Hindi man naging bonggang bongga ang 2008 para sa akin, ito naman ang taon na nagkaroon na ako ng lakas ng loob para harapin ang mga dapat kong harapin, at ayusin na ang mga dapat kong ayusin. Yun palang, sapat na para maging masaya ako. Magbalik tanaw tayo….

Enero – nagsimula ang taon ng medyo malungkot dahil namatay ang pudra ng bestfriend kong si Ana. Umuwi si Ana mula Japan para sa libing. Sinamahan ko siya mula pagdating niya hanggang sa makabalik. Nagresign na rin ako sa Telus. Hindi pala ganun kahaba ang pasensiya ko sa mga irate customers. Kung magko-call center ulit ako, ayoko na ng outbound.

Pebrero – balentayms nanaman. Siempre pa kahit pano sinelebreyt namin ni DD ang aming 5th monthsary bilang fuckbuddies.

Marso – sa kalandian ko may nangyaring masama. Ayoko ng pag-usapan. Basta sobra akong natrauma, ngayon palang ako nagsisimulang makarecover.

Abril – umuwi ulit si Ana. Dalawang linggo kaming rumampa. Milagro, nakuha ni AGG ang number ko, kaya nagkita kami ulit pagkatapos ng pitong taon. Siya ang nag-iisang lalakeng minahal ko nung college. (Nakakaloka dahil college parin ako hanggang ngayon.)

Mayo – nag-enroll na ako ulit para matapos na ang University Studies ko. Optimistic ako na this time, wala ng magiging sagabal. Ito ang pinakamagandang desisyon na ginawa ko sa nakaraang dalawang taon. Nag-start na ulit kaming magbonding ni AGG. Siempre mahal ko parin siya, pero hindi na sa ganung level. Friendships nalang.

Hunyo – pasukan na. enjoy na enjoy ako, although medyo asiwa lalo na at ako ang pinakamatanda sa klase. Pangsampung taon ko ba naman sa college eh.

Hulyo – nagstart na akong magkaroon ng mga kaibigan. Naging miyembro ng grupong TL. Nalaman ko na mayroon pa palang mas matanda sa akin sa klase, si Maine. Hahahaha… natuwa ako. Ito ang buwan na una kong nasilayan ang poging-pogi na si NJ. Pag naaalala ko ang pagkakataong ito, kinikilig parin ako. Girl?

Agosto – umuwi ang sisteret kong si Jen mula Japan para magbakasyon. Sinelebreyt namin ang 1st birthday ng pamangkin kong si Nika.

Setyembre – umuwi ang friendship kong si Thad mula Bahrain. Nagpayanig ang lola. Reunion ng mga Bombo Friends. Ito ang circle of friends ko noong unang pumasok ako sa kolehiyo. Bonggang bonggang okrayan ang naganap. Naospital si Shrek bago matapos ang buwan. Jinombag ng shupatembang ng x niya. Ayun nadiskaril ang panga. Gumastos ng kalahating milyon dahil sa Asian hospital naconfine. Nilagyan ng titanium ang panga niya, pero feeling ko ordinaryong bakal lang na galing sa junkshop. Niliha lang ng todo hanggag kuminang.

Oktubre – sembreak na. Walang masyadong eksena. Boring-boringan. DVD marathon ito. Sobrang namiss si NJ.

Nobyembre – hindi ako nakauwi ng Tarlac para sa undas. Kaya naman isang linggo akong tumira kay Rayven, natakot akong multuhin ng lolo ko. Walang humpay na rampa ang ginawa namin.

Disyembre – nagkaroon ng pagkakataon na makita ulit ang mga kaibigang matagal ng hindi nakikita. Nakakalungkot lang na sa lamay pa. Umuwi si Lawrence mula Doha, heartbroken nanaman kasi ang bakla. Sana lang nakatulong ang pag-uwi niya na maibsan ang lungkot na nadarama. Sinelebreyt namin ang 2nd birthday ng pamangkin kong si Ethan. Kinasal na ang isa sa mga Bombo girls na dapat matagal ng kinasal.

All in all, keri na. Marami akong gustong gawin ngayong bagong taon. Pero ano’t ano pa man, pinaka-top sa priorities ko ang magfocus sa studies. Paalam 2008. Welcome 2009……

Miss Gay Bangungot.... BI vs. BI-yot... December 30



December 30, huling gabi ng lamay para sa daddy ni GG. Attend kami ni Shrek siempre.

‘Mare, magsasawa ka sa mga bi mamaya. Ang dami, sila ang mga bet na bet mo d vah?’ tanong sa akin ni Shrek.

Hindi ako sumagot. Simple ang tanong niya pero may bahaging hindi ko maarok. Bi, straight acting gay, bet ko, minsan nga although madalang, kahit sa effem nagkakagusto ako. Masasabi kong ang pinakamalaking impluwensiya sa sexual orientation ko ngayon ay ang mga baklang parlorista sa munting bayan sa Tarlac kung saan ako lumaki. Noong bata ako, aliw na aliw ako na makita sila sa kanilang mga bonggang bonggang damit pambabae, ayos na ayos na buhok na animoy laging sasagala, at sa kanilang makukulay na kulurete sa mukha. Para silang mga anghel sa paningin ko. Sila ang pinakamagagandang nilalang na nasilayan ko sa murang buhay ko. Kaya naman pagkatapos ng klase, lagi kaming tatambay ng ibang friendship kong beki sa mga parlor. Hindi ako nagkainteres sa mga ginagawa nilang panggugupit at pag-aayos, kundi sa salita nila. Araw-araw, matiyaga nila akong tinuruan ng gay-lingo. Bago pa ako mag high school fluent na ang lola mez. Sila rin ang nagbigay ng daan para masaksihan ko ang makulay na mundo ng Miss Gay Pageants. Siempre pa kahit minsan hindi ako sumali, kahit anong pilit sa akin ng mga nanay-nanayan ko. Pero malaking bagay na naranasan kong maging assistant ng mga friends kong beterana sa mga patimpalak na ito. Madami akong natutunan, madami akong masasayang alaala mula sa mga panahong ito. Dahil dito, malaki ang respeto ko sa mga sisteret kong cross dressers.

Bata pa ako, malambot na talaga akong kumilos. Masuwerte lang talaga ako na kahit kaylan hindi naging issue ang pagkabakla ko sa pamilya. Palibhasa lumaki ako sa lolo at lola, kaya wa na spluk ang pudra at mudra, dahil wala nga naman sila para hubugin ako ng pisikal. Basta sabi lang ng pudra, basta magtapos daw ako ng pagaaral para mas madali kong maipaglaban ang lugar ko sa mundo.

Noong ako ay nasa kolehiyo, gustuhin man naming magpa-girl, bawal. Catholic university kasi ang pinasukan namin. May mga usap-usapan pa kami noon na lumipat sa FEU dahil yung ibang mga beki dun eh nakakapagpahaba ng buhok. Samantalang kami, manipis na make-up na lang, nakikipaghabulan pa kami sa mga guwardiya. Hanggang sa give up nalang kami at nag-behave nalang. Malalambot paring kumilos, pero unti-unti nang nawawala ang mga pagkahumaling namin sa mga make-up at mga dresses. Mga paminta na kumbaga, pero durog pa.

Nang ako ay mapadpad sa Japan para tumira with the parents, iba naman ang mundo ng mga beking nasaksihan ko. Madaling madistinguish ang mga beking pinoy dito. Dahil marami nga noon ang mga baklang talento. Pero sa mga hapon, iba ang eksena sa kanila. Kung pagirl ka, kailangan all the way na, as in operada taas-baba. Kung wit mo feel iyenz, straight acting ka na lang. Hindi ko naman talaga pinangarap ang magkaroon ng boobey at kepz noh, kaya naman nagdire-diretso na ang pagka straight acting ko, respeto na rin sa papa ko na araw-araw ko ng nakakasama. Pagbalik ko ng Manila, naloka ako. Lumobo ang papulasyon ng mga sisteret. At talaga namang labananan sa pagpapamin. Nagkalat talaga. Hindi naman tayo nanganganak, kung bakit padami tayo ng padami.

Walang kuwentang pasakalye lang yan. Eto talaga ang isyu. Sa Alabang marami akong friends na pagirl. Ngayon dalawa sa friendship kong ito na dating super gandara ay nagdecide nang mag straight acting. Mahaba-habang transformation din ang pinagdaanan ng dalawa. Mantakin mong noong araw eh talaga namang Via Veloso at Regine Tolentino look alike sila. Laging title sa mga pageant. Ngayon, bruskong brusko na at parehong bigotilyo. Eto namang mga friendship na pagirl parin, medyo naging bitter, dahil tumiwalag daw sila kapatiran. Kaya maya’t maya ang pangungutya ng mga bayot sa dalawa. Naging mga lason daw sila.

Pagdating namin sa lamay, makikita mong may dalawang dominanteng grupo sa loob. Nakapuwesto sila sa dalawang magkahiwalay na lamesa. Isang grupo ang mga pagirl, at isa naman para sa mga pamin. Umupo ako sa mga pagirl dahil mas ka-close ko sila. Nasa dose yata ang mga bayot. At sa kabila naman, sina J at E (dating Via at Regine) lang ang kilala ko, kasama nilang naglalaro ng tong-its at tumatagay ang iba nilang friends na pamin din, nasa isang dosena rin yata ang grupo nila.

Habang naglalaro kami ng tong-its, hindi maiwasan na nagbabatuhan ng pang-ookray ang bawat isa. May pinakilala si J na bagong dating, Kian daw ang pangalan at guwapo impernez. Banat naman ang pagirl na si R, ‘Kian Kian ka jan, eh dating Chinchin Gutierrez yan sa mga pageant,’ sabay halakhak ang potah. Napatawa narin tuloy ang ibang mga beki na nakakaalala sa dating itsura ni Kian. Hindi ko alam kung pano napunta sa akin ang pang-aasar ni R, na dapat daw ay nasa kabilang lamesa ako dahil BI daw ako. Dahil gusto ko ng malinawan ang mga pag-iisip ng mga bayot, tinanong ko si J.

‘J, pumapatol ka ba sa babae?’

‘Hindi no,’ sagot niya.

‘Sino jan ang pumapatol sa babae?’ tanong ko ulit. May dalawang nagtaas ng kamay.

‘R, ayan. Dalawa sa kanila ang BI, dahil they go both ways. Irespeto natin yun. Ngayon, si J at E and the rest, bakla parin kagaya mo at kagaya ko, dahil sa lalake lang sila pumapatol. Ang kaibahan lang namin sa inyo, hindi na kami nagpapagirl. Hindi dahil sa kung ano pa man, pero dahil gusto lang naming magtry ng new things. Nirerespeto namin ang gusto niyo, irespeto niyo rin ang gusto namin. Ganun kasimple.’

Nanahimik ang bakla. Tuloy ang tong-its at tagay. Maya-maya pa, nagyaya na si GG, ‘mag miss gay na kayo.’ Tayuan ang mga pagirl, handang handa sumalang. Diretso sila sa labas at inayos ang mga sarili sa kalsada. Tinanong ni GG kung sino sa mga pamin ang gustong sumali. Tumayo ang J at E, pati si Kian tumayo, bakit sila magpapatalo eh sila ang sanay na sanay dito. Tutal, katuwaan lang naman. Nakakaloka, dahil mas pro pa rumampa yung mga pamin sa mga effem. Gusto kong tumambling. Ending, si V na Pauleen Luna look alike ang nagtitle. Pagbalik namin sa loob, pinagdikit na ang dalawang lamesa. Wala naman talaga kasing dahilan para magkaroon ng linyang hahati sa pangkat. Wala…..

Thursday, January 8, 2009

Ang Sumpa.... December 26

Sampung taon na kaming magkaibigan. Nakilala ko siya noong unang pagkakataong pumasok ako sa kolehiyo. Madali siyang mahalin pero mahirap intindihin. Madali siyang mahalin dahil palakaibigan talaga siya. Siya rin ang payaso ng grupo sa sobrang galing niyang magpatawa. Kung kinarir niya ito, malamang mas sikat pa siya kay Allan K ngayon. Natural kasi sa kanya ang pagiging makulit at masayahin. May pagkakataon lang na sumosobra. Mahilig din siyang maghubad, lalo na sa harap ng kamera. Pero hindi naman sexy ang laging labas ng mga larawan, kundi takutan. Mataas lang talaga ang fighting spirit ni bakla. Kumbaga eh sadyang makapal ang mukha. Idagdag mo pa na sadyang nakakatuwa, nakakatawa ang mukha niya. Hinulma ng tadhana, pero pinaglaruan ng sumpa. Madalas namin siya noong biruin na baka kapatid niya si Allan K., dahil ampon nga lang siya. Pero noong lumabas ang kauna-unahang movie ng Shrek, ito na ang naging bansag sa kanya. Hindi ko alam kung talagang may katangahan lang itong si Shrek o pinanganak siyang may kaakibat na malas. Kaya siguro siya pinamigay. Marami akong kuwento tungkol kay Shrek pero ito ang gusto kong i-share dahil maliban sa kanyang taglay na kamalasan, eh may mas malala pa palang sumpa ang bakla. Isang sumpang hindi nakakatuwa.

December 26, sinundo ko si bakla sa Alabang. Magpapasama kasi ako sa kanya sa Putatan para kunin yung package na pinadala ni Mama sa kaibigan niyang umuwi. Pagkakuha ng package, dumiretso kami kina GG, friendhip naming tiboli na may kapatid na dalawang beki. Tarayful ng family d vah! Nastroke kasi ang pudra ni GG last Dec. 23. pagdating doon, kinausap agad ni Shrek si Pao, ang beking bunsong kapatid ni GG, para sa mga possible booking later. Wala talagang patawad ang Shrek, kahit coffee party, walang awat sa pagrampa. Nagkaroon naman kami ni GG ng pagkakataong mag-usap.

‘Hay naku mare, alam mo ba kung sinong sumpa ang huling bisita namin nung gabing mamatay si Daddy?’ tanong sa akin ni GG.

‘Sino?’

‘Eh di si Shrek. Ang walang hiya, ganyan na ganyan din ang ginawa kay Mommy 3 years ago. Bumisita dito, buong maghapon na pinatawa ng pinatawa si Mommy, by 10pm na-stroke na. Naulit lang nung 23, napadaan ang bakla dito at niyayaya akong uminom. Nakipag-usap lang kay daddy at nakipagbiruan, mga alas-diyes ng gabi, kaaalis lang ng bakla, na-stroke na si Daddy.’

Naloka ako sa kuwento. Ganun na ba kamalas ang bakla. Alam ko na walang hinanakit si GG kay Shrek, dahil mabuti silang magkaibigan. Tested na kumbaga ang kanilang friendship. At malawak ang pang-unawa ni GG, para sa kanya, co-incidence lang ang mga pangyayari. At bilib ako na nakuha pa niyang matawa sa sarili niyang kuwento. Pero iba ang naglalaro sa isip ko sa mga sandaling iyon. Back to Mendiola days namin ni Shrek. Sa pagdaan ng panahon nakalimutan ko na ang unang pagkakataon na naranasan at nakita ko ang lakas ng sumpa ni Shrek.
Kung hindi ako nagkakamali, 18th birthday ko yun. Huling araw ng finals ng first semester. Kumpulan kaming mga magkakaibigan sa harap ng San Beda church. Kasama ang mga Beda boys. Bago kami naghiwa-hiwalay, sinigurado ko ang bawat isa na pumunta sa isang bar sa Timog ng gabing yun, kung saan ko gaganapin ang birthday party ko. Umuwi ako para mag-prepare. Biglang tumawag ang Shrek, sunduin ko daw at ipagpaalam. Pinuntahan ko naman agad. Si Kakai ang tinawagan ko na umasikaso sa mga bisitang mauunang darating sa bar. Pagdating ko kina Shrek, bihis na siya, sinalubong niya ako sa labas ng bahay.

‘Huwag kang magsasalita, basta magpakita ka lang kay mommy. Ako na bahalang magpaalam,’ tanda ko pa ang binulong ni Shrek sa akin. Oo lang naman ako.

‘Mommy, aalis kamini Yj.’

‘Oh saan kayo pupunta?’ tanong ng mommy ni bakla.

‘Sa lamay po,’ walang kurap na sambit ng bakla sabay halik sa pisngi ng mudra niya. Gusto kong umapila. Birthday ko, ginawang lamay ng potah. Kung puwede ko lang sabunutan ang bakla, ginawa ko ng bonggang bongga. Hindi ko alam kung bakit niya sinabi yun sa mommy niya. Kung nagtitrip siya, puwes hindi magandang biro yun. Unacceptable.

Pagdating namin sa bar, puro lukot ang mukhang sumalubong sa akin. Nag-sorry ako at nagpaliwanag na sinundo ko pa si Shrek kaya ako nalate. Pero napansin ko na ang baklang si Glenn ay naglulupasay sa iyak. Hindi pala asar ang nasa mukha ng mga friendships, kundi labis na lungkot. Tinanong ko si Kakai kung anong nangyayari.

‘Bakla, si Armaine, namatay kanina.’

Nanlaki mata ko. Pano nangyari yun? Iniwan ko siya sa tambayan sa Beda ilang oras pa lang ang nakakaraan. Nangako siya na pupunta sa birthday ko. Nagpapaliwanag si Kakai, kinukuwento kung ano ang nangyari, pero wala na akong naririnig. Bakit siya pa? sa lahat ng Beda boys, siya ang pinakamabait, walang yabang sa katawan. Si Armaine na sobrang guwapo at inosente. Siempre hindi ko naman winiwish na mangyari sa iba naming friend pero bakit kailangang siya? Ang dami namang masasamang tao. Hindi ko maiwasang sisihin si Shrek sa mga oras na iyon. Bakit kasi kailangan niyang sabihin yung mga binitawan niyang salita? Feeling ko talaga may kinalaman yung pagpapaalam niya sa nangyari sa kaigbigan namin. Si Armaine ang sumalo ng sumpang binitawan niya. Sumama man ang loob ko, hindi ko nalang pinahalata. Hindi ko na rin kinuwento sa iba yung ginawa ni Shrek. Bago namin sinimulan ang party, nag-alay kami ng taimtim na dasal. Sinubukan naman naming magsaya nang gabing yun. Maliban kay Glenn na sobrang nasaktan sa nangyari dahil nga inlababo kay Armaine.

Madalas nilang sabihin na ‘mag-dilang anghel ka sana’ kung may nasasabi tayong maganda. Pero pano kung dilang-demonyo pala ang angkin mong dila? Sheeeeeeeeeeeeet naman, the power of words. Hay naku, wish ko lang magbago na si Shrek. Hanggang ngayon kasi matabil parin ang dila ni bakla. Walang awat. Kaya laging nasasapak eh.

Wednesday, January 7, 2009

Mabaklang Pasko.... December 24-25



MERRY CHRISTMAS….

Dahil nga potlock ang eksena namin ngayon, pumunta ako ng Centerpoint para bumili ng sugpo. At dahil ayoko ng pigain ang utak ko sa pag-iisip kung ano ang ireregalo ko sa mga friends, bumili na lang ako ng mga wine para kina Josh, John at Vanz. Alas siete palang ng gabi nakina Vanz na ako. Dinatnan ko ang bilat na nasa labas at may kainumang boylet. Pinakilala niya sa akin si Manuel na dati daw niyang officemate at kababayan sa Zamboanga. Nakiinom naman agad ako. Pero pagkatapos ng dalawang bote ng Sanmig Light, nagpaalam narin si Manuel. Dumiretso naman kami ni Vanz sa kusina para magluto. Tinuruan niya akong magluto ng chicken ala king, at pagkatapos ay yung sugpo naman ang niluto niya sa butter at bonggang bonggang tinadtad na bawang. Alas-nuwebe dumating ang magjowang Josh at John. Dala-dala ang mga regalong talaga namang baklang bakla ang pagkakabalot, at isang bandihadong macaroni salad. Dumating ang baklang Grey na naka short dress at leggings. ‘Hahahaha baklang-bakla ang pasko natin, sheeeeeeeeet,’ sabi ni Josh. Siempre pa naintriga kami sa maliit na tupperware na dala ni Grey, sabay-sabay naming tinanong kung ano ang dala niya. Dahan-dahan niyang binuksan ang tupperware. TANTARARAN! Tatlong lumpiang shanghai, tatlong fried chicken wings, at tatlong stick ng cocktail size na hotdog na impernez ay may marshmallow sa dulo. Tawanan talaga kami sa dala ni bakla. Walang effort, halatang hiningi lang sa mga kapitbahay. Ang fota at akala daw eh tatlo lang kaming magse-celebrate. Pero maski na, ano yun, talagang tig-iisang piraso? Nakakaloka. Siempre pa medyo mahaba-habang panahon pa bago namin makalimutan ang eksenang itoh. Kaya gudlak mamu Gray, dagdag kuwento na yan sa lahat ng susunod na inuman.

Sinimulan na namin ang photoshoot. Ako ang unang isinalang ng mag jowa habang nag-aayos at nagbibihis naman sina Vanz at Gray. Si John ang nag-didirect, kung ano-anong pose ang pinagagawa sa akin na talaga namang halos iyakan ko na. Sheeeeeeeeet ang hirap palang maging model. Pagkatapos ng animoy dekada ng pagbalu-baluktot ng aking inosente at murang katawan, natapos din. Sumalang agad si Gray, naloka ako, wala pa yatang sampung minuto tapos na. ang Bakla bongga ang mga pose, propesyunal ang fotah. Kala mo si Tyra Banks lang. may nalalaman pang pagwasiwas ng buhok sa ere. Gusto kong tumambling. Lumabas naman kami para sa photoshoot ni Vanz. Pumuwesto kami sa tv tower sa labas ng apartment. Fashion editorial daw ang eksena. Habang hinhintay namin mag-alas-dose, sinalag na agad ni Josh ang mga pics sa adobe para maretoke. Tuwang-tuwa ako sa ginagawa ni Josh, ang galing, magical. Para akong bata. Amazed na amazed ako. Ang picture ni Gray, nang matapos, isang malaking KASINUNGALINGAN. Hindi mo na makilala ang bakla. Maganda si Gray pero sa finished product ni Josh, Tyra Banks na ang mukha ni bakla. Sabi ko nga wala ng maniniwala na si Gray yan!!! Kunsabagay, nang matapos i-edit ni Josh ang picture ko, tuwang-tuwa rin ako. Estufishet ang guapo ko hahahahaha. Gusto kong harassin sarili ko. Waaaaaaaaaaaaaaaaaaaa………

Sabay-sabay kaming kumain ng noche buena. Nagpatugtog si John ng mga christmas song. Una sa playlist….

‘Sana ngayong pasko, ay maalala mo parin ako. Hinahanap-hanap pag-ibig mooooo…’
Sheeeeeeeeeeeeeeeeeeeeet naman oh. Nagkabastusan nah. Hahahahahaha….. ang Gray tuloy nagdrama nah. Dahil ang jowa ayaw pumunta, mas pinili pang makipag-inuman sa mga katropa niya. Pagkatapos kumain, sinimulan agad ang inuman. Tamang dating naman ni Tristan kasama ang kanyang officemate na si Gino. Galing pa sa trabaho ang dalawa. Lalong sumaya dahil dumami. Idagdag mo pa na si Tristan ang talagang kakulitan ni Josh. Buhay na buhay ang Pasko. At dahil cute si Gino, hindi nakalagpas sa paningin ni Gray. Sinimulan na ang landian. Change ng playlist….

‘All the single ladies!!! All the single ladies…. Throw your hands up!!!!’ anyaya ng lola Beyonce. Na sinabayan naman ni Gray ng sexy dance, at panay tapon ng mapang-akit na tingin kay Gino, na natatawa-tawa lang. More beer more fun, kung saan-saan na napunta ang usapan. Hanggang sumikat na ang inang aurora at lagpak na si Gray sa sofa. Walang napala sa panglalandi niya kay Gino, dahil straight nga, ang kulit kasi eh. Hahahaha. Nagdecide na rin kaming mag-uwian na.

Artwork from joe phillips

Ang Libing.... December 23



Alas-nuwebe palang ng gabi ng Dec22 ay nakabalik na ako sa Tenement. Pinakilala agad ako ni Bob sa mga anak niyang panganay at bunso. Pinakilala din niya sa akin ang kanyang ‘estranged wife’ na madalas kong makausap noon sa telepono dahil kay Superman. Pinakilala din sa akin ang ilan sa mga pamangkin ni Bob na talaga namang mga anak ng diyos. ‘Eto si Yj, siya yung nagpakasasa sa mga murang katawan namin ni Superman,’ natatawang pakilala sa akin ni Bob sa mga kapamilya niya. Hinampas ko nalang siya sa balikat. Hindi narin ako nagtanong kung bakit wala si Superman. Nakipaglaro ako ng tong-its at nanalo naman ng 700php. Dahil sa antok nakatulog na ako sa sofa, alas-siete na ng umaga ako ginising ni Bob. Nasa tabi ko ang panganay niyang anak, tulog din. Pagkatapos magkape, dali-dali akong naghilamos at nagsepilyo. Binigyan ako ni Bob ng puting t-shirt na isusuot para sa libing. Ginanap ang misa sa katabing simbahan ng Tenement. Siempre kahit hindi ko naman kilala yung namatay, pamilya naman ang turing ko sa mga naiwan niya, kaya naiyak ako sa tuwing nakikita kong umiiyak sila. Yung sakit nila, sakit ko rin. Sumakay kami sa mga nirentahang jeep papunta sa Tipas Catholic Cemetery para sa huling hantungan. Habang sinesemento ng sopulturero yung libingan, nag-aasaran naman kami ni Jojo kung sino ang susunod sa amin. Pagbalik namin sa Tenement, nag-lunch lang kami at pagkatapos ay nagpaalam na kami ni Jojo, para makapagpahinga na rin sila. Kitang-kita na sa mga mukha nila ang pagod na sanhi ng mga nagdaang araw. Nakakalungkot isipin na magkikita-kita kami ulit sa ganitong pagkakataon pa. pero wala naman kaming magagawa, ganyan talaga ang buhay eh.

Wednesday, December 31, 2008

Ang Lamay...

Gusto kong maiyak pero nang makita ko si Jojo natawa ako. Nognog na nognog ang gagoh. Gustong-gusto ko agad siyang basagin. Naalala ko yung halos limang taon naming pagsasama sa trabaho. Para kaming aso at pusa kung magbangayan noon. Masuwerte lang ako at mabait siya dahil kung hindi baka binangasan na niya mukha ko dahil minsan below the belt na ang mga panlalait ko sa kanya. Eh kasi naman bakla ako noh!!! Natural na sa akin ang mang-okray ng bonggang-bongga. Naglakad na kami papunta sa bahay ni kuya Ramil, nasa third floor ng tenement ito. Nakita ko agad si Mommy na nakaupo sa sofa na nakapuwesto sa tabi ng pintuan. Niyakap ko siya at unang rumehistro sa isip ko yung mga tong-its days namin sa apartment nila sa Nagoya. Siya ang maghohost ng laro tapos magluluto siya, sobrang sarap niyang magluto. Pinakapaborito ko yung fresh lumpia ni mommy, ang sarap ng paggawa niya ng sauce. Siya ang mommy nina Bob, Rodel, Rose, Ramil (mga nakasama ko sa Nagoya) at Winnie at Resty (na hindi ko pa nakikilala). Pumasok ako sa living room kung saan nakaburol ang asawa ni mommy dahil nastroke, 71 lang siya. parang si Ramil lang ang nagmana ng height ng daddy nila. Dahil nakikita ko na noon sina Resty at Winnie sa picture, alam ko na si Ramil nga lang ang matangkad sa kanila. Payat nga ang palayaw niya kasi payat na matangkad. Nakita ko si Tanke (asawa ni Rose) borlogs na borlogs sa sofa sa salas. Lumabas ako para makipag-usap kay mommy at Jojo. Kumustahan. Ngayon lang pala nagsama-sama ang magkakapatid in twenty years. Dahil yung time na nasa Pinas pa sina Rose at Rodel, sina Bob, Resty at Ramil ang nasa abroad. Nang umuwi si Resty, sina Rose at Rodel naman ang umalis. Natutuwa ako na parang mas bumata pa si mommy kumpara nung nasa Japan siya. Kungsabagay, sa Roxas City siya nakatira with Bob, Rose and Tanke. Iba ang hangin sa probinsiya, fresh. Kaya naman freshness ang mga tao, hindi gaya ng Manila na lahat polluted pati utak ng mga tao. Hmmmmmmmmmp…. Siempre pa hindi nakaligtas ang Jojo sa mga pang-aapi ko. Kasi naman ang itim niya talaga. Pero depensa naman niya na siya daw kasi ang nagtatrabaho sa Farm na naipundar niya sa Calamba, at hndi puro utos sa mga tauhan niya. Hindi daw gaya ko na tamad. Wahahahaha bumabanat ang gagoh.

Nagising si Bob, nang lumabas siya, naiyak na ako. Niyakap ko siya ng mahigpit. Siya kasi ang pinaka-close ko at unang nakilala sa magkakapatid. Siya din ang laging nandun noon para sa akin pag may mga problema ako. Siya ang madalas kong makasama noon sa lakwatsa pag may ibang lakad ang jowa kong si Pierre. Gaya ni Mommy hindi rin siya tumada. Ganun na ganun ang itsura niya ng huli kaming magkita three years ago. Kamukha niya si Rudy Fernandez (sumalangit nawa), mas guapo lang si Bob ng konti. Sunod kasi sa uso ang porma kaya pagkakamalan mong mid twenties lang siya pero early forties na talaga. Kaya nga ako nainlab sa kanya noon eh. Hahahaha…. Kasi naman sa sobrang closeness namin, nandun na yung ibang level ng relasyon namin. Parang lovers na implied but never stated… ang taray, sinulat ko lang yan pero d ko naintindihan. Siempre pa kinumusta ko ang anak niyang si Superman. Na pinagtulakan sa akin ni Bob noon kaya ako nainlababo sa anak niyang anak din ng mga diyos at diyosa sa kaguapuhan. Hindi parin daw sila nag-uusap, magdadalawang taon na. ‘Bob naman, magpapasko.

‘Magpatawaran na kayong mag-ama.’

‘Eh, hayaan mo muna. Darating din kami doon. Hindi pa nga kami nagkikita mula noong dumating ako eh. Kasi nga sa Roxas ako dumiretso eh nasa Laguna siya, sa Mommy niya.’

Nanahimik nalang ako at kinumsta ko nalang ang business niyang computer shop sa Roxas City. Kinuwento ko rin ang tungkol sa schooling ko at mga bagong boylets sa buhay ko. Maya’t maya naman ang banat ni Jojo pag nakakakita ng pagkakataon. Alas-siete na ng umaga nang magising si Rodel a.k.a. Mata dahil sa laki ng mga mata niyang dilat na dilat. Actually magaganda ang mga mata nila dilat lang talaga. Pag tinignan ka ni Rodel parang may dalawang spotlight na nakatutok sayo. Wa exaj mga ateh. Ewan ko ba at parang may Twilight effect yata ang pamilyang itoh. Ang Rodel din, walang nagbago sa itsura. Batam-bata pa rin. Pinakita niya sa akin ang picture ni Irene (asawa niya) at si Topher (anak niya) na ipinanganak sa Japan. Naiwan daw sila sa Cebu. Ang laki na ni Topher, eleven na siya. Nagising na rin sina Tanke at Resty na pinakilala agad sa akin. Habang nag-aalmusal kami, bumaba si Rose kasama Limar na anak ni Ramil. Galing sila sa 6th floor kung saan naroon ang bahay ni Winnie. Takbo si Limar sa akin para yumakap at humalik. Ang laki na niya. 6 years old na ang inaanak ko sa binyag. Isang taon lang yata siya nung huli kong makita. Pinanganak siya sa Japan pero inuwi ni mommy sa Pinas para dito mag-aral. Kumpleto na kami. Just like the old times. Para lang kaming nasa kyokai-heya (pantry) sa dati naming kumpanya. Kulang lang ang walang kamatayang vending machine ng soda at coffee. At ang nakatutuwang si Kenchang, ang hapon na laging pinagtitripan ni Jojo dahil may pagka-special. Inaasar ko si Rose dahil sa hairstyle niyang sobrang iksi. Para kasi siyang natipus. Depensa naman niya, krisis daw ngayon kaya kahit sa shampoo kailangan magtipid. Good point. Pero maliban sa chaka khan niyang buhok, gandara parin ang lola ko. Kakainis talaga, sobrang unfair. Ako, kung ano-anong pampa ang ginagamit ko gumanda lang at maiwasan ang paglabas ng edad ko sa mukha ko. Samantalang sila effortless. Hmmmmmmmp….. naalala ko tuloy na lagi akong inaasar ni Rose sa Japan. Pwede ko na daw idemanda ang Pond’s dahil ilang taon na kaong gumagamit hindi naman nag-rosy cheeks ang mukha ko. Considering na maganda pa ang klima doon. Wa epek talaga. Pakshet.

Alas-otso na ako umuwi. Matutulog lang ako sa bahay at babalik din ako later dahil last night na at bukas na ang libing. Makikilala ko pa si Paolo na panganay ni Bob at yung mga anak ni Winnie na puro anak ng diyos sa kaguapuhan at kagandahan (sa picture ko palang kasi sila nakikita). Pero deep inside hoping ako na pumunta si Superman.

Tuesday, December 30, 2008

Kasal-kasalan.....


Nauna ako sa Jollibee sa Mendiola. Nag text si NJ nasa SM Manila na daw siya pero ang tagal mapuno ng jeep. Linggo kasi at ang aga pa kaya walang masyadong pasahero. Inabot din yata ng kalahating oras ang paghihintay ko. Nag-take out na ako burger at fries para sa kanya. Isang oras na kaming late sa laro ni BBB, bibiyahe pa. Pagdating namin sa RTU tapos na ang laro, pero wala rin palang kuwenta ang pagpunta namin dahil hindi naman naglaro si BBB. Naiwan kasi niya ang uniform niya. Sinalubong niya kami sa gate ng gym at nagsumbong na parang bata. Dinibdiban siya ng coach niya ng dalawang beses. Nagtext si Kai sa akin at nagpapasamang bumili ng regalo para kay Paris, sa Gateway daw kami magkita. Niyaya ko si NJ at BBB. Hindi naman kami nahirapan ni Kai pumili ng gift. ikot lang kami ng isang beses sa Rustan’s Home churvah at nagdesisyon na kaming electric grill nalang ang ibigay. Masyadong common na kasi pag rice cooker. Nagyayang maglunch si Kai at libre daw niya. Nag-KFC nalang kami sa food court. Inaasar ako ni Kai, gago daw akong nagsasasama sa mga bata. Anong magagawa ko eh sila na ang pinakamatino sa mga kaklase ko sa school. Para daw siyang nanay around the two boys. Inasar ko rin siya na talaga namang nanay na siya. Masaya naman ang kuwentuhan over lunch. Kuwento si Kai sa mga katarantaduhan namin nung college, at pinagsasabihan sina NJ at BBB na dumistansiya sa akin dahil mapapariwara daw sila. Natatawa lang naman yung dalawang boylet. Pagkatapos kumain, naghiwa-hiwalay na kami. Umuwi si BBB sa Bulacan. Si Kai tumingin pa ng damit na puwede raw niyang isuot sa kasal. Kami ni NJ nag LRT pauwi sa bahay ko. Salampak siya sa sofa at watch ng tv habang naliligo ako. Siempre nagpatulong ako kay NJ pumili kung ano isusuot ko. Ending, yung vest din. Ang init nga naman para mag-coat pa ako. Huwag ng magmaganda. Naghiwalay kami ni NJ sa Altura, dumiretso siya sa dorm para kunin ang mga gamit na iuuwi niya sa Paranaque at pumunta na ako kina Kai.

Sa Trinoma kami nakipag-meet kina Joy at Shrek. Buti nalang at electric grill ang pinili naming gift dahil rice cooker ang binili nung dalawa. Sana lang wala ng iba sa mga bisita ang magregalo ng gaya sa amin. Nag-taxi kami papuntang Novaliches kung saan gaganapin ang garden wedding at pagkatapos ng napakahabang biyahe dahil ang hirap hanapin ng address, nakarating din. Sinalubong kami ni Piolo, ang groom. May bilat na naghatid sa amin sa aming table, na green kung green ang cover. Pati upuan nakabalot din sa green. Halos lahat ng bisita naka-green. Ako din naka-green. Huling araw na ng green. Pasado alas-siete na ng magsimula ang kasal. Pastor ang nagkasal sa kanila, pero hindi ko alam kung anong sekta ng relihiyon. Ang ganda-ganda ni Paris. Diyosang-diyosa ang dating niya sa gown at sa ayos ng buhok niya ng may koronang gawa sa daisies kung saan nakakabit ang napakahaba niyang belo. Mega imagine ko bigla ang sarili ko na suot ang gown at belo, ang ganda ko. Siempre pa hindi namin maiwasang magbulungan at gumawa ng mga espekulasyon kung bakit sobrang biglaan ang kasal. To the point na kahit isa sa family ni Paris eh walang nakarating, dahil hindi nasabihan. Hindi namin alam kung anong kalokohan ang pumasok sa isip ni Paris para gawin ito, pero pinagdarasal ko nalang na sana hindi lang kalokohan ito. Gaya ng pagdarasal ko na huwag bumuhos ang kanina pa nagbabadyang ulan. In the end, naisip din namin na baka talagang masaya siya sa naging desisyon niya, dahil sa tingin namin eh talagang masaya naman siya. Maagang nag-uwian ang ibang mga bisita. Puro mga kaibigan lang ni Paris at family ni Piolo ang naiwan. Inuman to the max at walang humpay na okrayan na ang sumunod. Dumating din sa wakas si Bebang na muntikan ng walang inabutang pagkain. Pasado alas-dose na ng mag-text sa akin si Rose, nasa Manila daw silang lahat na magkakapatid dahil namatay ang daddy nila at nakaburol sa Tenement sa Taguig. Dumating din daw ang kaibigan naming si Jojo kaya binigay niya sa akin yug address at directions in case na gusto kong pumunta. Dahil taga Taguig si Joy at uuwi naman ng Las Pinas si Bebang, sumabay na ako sa kanila. Alas-dos na ng umaga kami umalis sa kasal. Naghihintay na sa akin sina Ramil at Jojo sa Caltex ng bumaba ako dun. Tatlong taon na rin mula ng huli kaming magkita-kita, at bigla kong naramdaman na uminit ang mga mata ko. Namumuo na ang luha.

Friday, December 19, 2008

Lagi nalang nabibitin....


So kahapon (dec18), ginawa na namin ang exchange gift. Nakakalungkot mang isipin pero walang natuloy sa mga plano. Pumunta kasi si RJ ng Baguio at umuwi agad si Asia sa Pangasinan after classes. Ayaw naman naming lumabas ng hindi kumpleto. Si BBB ang nabunot ko at binigyan ko nalang siya ng t-shirt na nabili ko sa oxygen. Si Jhay ang nakabunot sa akin, binigyan ako ng damuho ng sexing-sexy na red underwear. Maisuot nga sa pasko.

Ngayon ang simula ng xmas vacation ko. Galing ako sa robplace kanina. Inabot ako ng tatlong oras sa paghahanap ng damit na isusuot ko sa Sunday para sa kasal ng friend kong si Paris. Dahil green ang motif, bumili ako ng stripes na black-green button-down shirt, necktie na limegreen pero may mga rectangular pink prints para medyo beki, at isang shiny black vest mula sa Maldita. Para Cherrie Gil ang aura ko hahahaha.

Lalabas sana kami ngayon pero pinauwi si BBB ng mama niya sa Bulacan. Kaya pagbalik nalang niya. Bukas na ang birthday ng pamangkin ko. Sa mcdonald’s din gaganapin. Pumayag na rin ang sisteret kong maldita pa kay Miss Gil. Inimbayt ko si Cinder na dalhin yung anak niya sa party. Siempre pa kasama rin si NJ bukas. Bahala na, dautan kami dun hahaha.

Nagtext din si John, nagyaya kina Vanz bukas, bonding daw kami. Nomo nanaman for sure. Hay naku, maghahanap nga ako ng makakainuman. Gusto kong uminom ngayon eh. Laterz…. Bwah.

Wednesday, December 17, 2008

Okrayan over dinner....

Prelims started yesterday (dec16), I took my exams in educ12 and creative writing and went home right after. Today, exams started with physical science, PE (we played volleyball), then my three majors, afro-asian literature, campus journalism and mythology. Nothing to write about. But what happened last Monday I want to share. A rather long post, pero basahin mo narin kung wala ka namang ginagawa.

December 15, fly ako ng school. Wala na akong klase ng alas-onse kaya naman sumama akong rumampa kina Maine, LA, Honey at Asia sa SM Manila. Ikot-ikot lang hanggang sa mapagod at magpasyang bumalik ng school. Dahil alas-kuwatro pa ang tapos ng klase ni Edz (na magpapadinner dahil nga dumating ang bayot na si Lawrence), tumambay muna ako sa student activity center kasama sina Asia, Jhay at Honey. Net surfing kami sa laptop ni Jhay. Nang matapos magpayabangan ng profile theme at background sa friendster, pinabasa ko sa kanila ang post ni Luis regarding sa open relationship churva. Tawa kami ng tawa dahil akmang-akma sa sitwasyon nina NJ at Cinder. Siempre pa d namin naiwasang pag-usapan nanaman ang mga katarantaduhan nung dalawa. Dahil bitter-bitteran ako, ako ang pasimuno. Wahahaha….. hanggang sa magsipasukan na sila sa klase at nagtext naman si Edz. Pinuntahan ko siya sa friendship area, kumakain. Magdodonate daw ng dugo ang hitad, para mataas ang grade sa NSTP. Windang akez. Buti nalang hindi compulsory sa klase namin, pag nagkataon baka mauna pa akong matigbak kesa sa mga nakaratay sa ospital at naghihintay masalinan ng dugo. So fly kami sa harap ng school para mag-abang ng taxi kasama sina Chelle at friend nilang hindi ko kilala. Pagkatapos ng 48 years of waiting, nakasakay din kami.

‘Intramuros manong, yung pinakamalapit na red cross dun.’

Nang mapagtanto naming d na kami aabot dahil 4:30 na at hanggang 5 lang ang red cross, ‘sa Legazpi Village nalang manong,’ so diretso na kami sa haus ni Edz.

Kaso naalala ng lola mo na kailangan pala niyang bumili ng hipon at tahong, ‘ay manong, sa SM Makati nalang po.’ Pero umapila sina Chelle na sa market-market nalang kami mamalengke ni Edz para diretso uwi narin sila nung isang bilat. Kaya, ‘manong sa market-market na lang po.’
‘Final nap o ba yan ma’am?’ tanong ni manong na mukha namang hindi nainis dahil nakuha pang tumawa sa kagagahan namin.

‘OO manong, final na.’

Ayun, kumaliwa si manong sa Quirino. Sa kalagitnaan ng trapik, naflat ang isang gulong ng taxi. Pag minalas ka nga naman, at talagang sa isang nakakatakot na lugar pa talaga kami nasiraan. Walang nagawa ang byuti namin kung hindi bumaba at maghintay ng taxi. Sa dinami-dami ng nasabing destinasyon, kahit isa wala kaming narating. Ano sa tagalong ang ironic? Pinauna na namin sina Chelle, dahil nagdecide ang Edz na sa seaside nalang mamalengke. Buy kami ng hipon, at tahong. Nakabili na daw siya ng pusit-lumot. Seafood galore pala itoh! Nasa taxi na kami nang mapag-usapan namin ang umaatikabong okrayan na magaganap. Ganun naman lagi pag nagkita-kita kami. Pero mas mabuti kung nandun ka at maipagtanggol mo ang sarili mo, kesa wala ka, at pag-usapan ka ng walang kalaban-laban. Nag-text ang Edz kay Lawrence, ‘bili ka ng Chardonnay ha!’

‘King ina ka, dati gin-pom lang solve ka na. Ngayon may nalalaman ka pang chardonnay?’

Sagot ang Edz, ‘umikot na ang gulong ng palad at nasa itaas na ako ngayon. Huwag ka ng umapila at nalagyan ko na ng KALSO!!!’ at nagsimula na nga ang okrayan extravaganza.

Unang dumating si Mitch, na college palang eh nakipag-jowa na sa mayamang Chinese-chinesan na may asawa. Impernez, mahal talaga siya ng jowa niya dahil hindi siya pinabayaan hanggang sa magkaanak sila. Kung hindi ako nagkakamali, magsasampung taon na ang relasyon nila.

Sumunod si Angel na dala-dala ang anak na super biggie na. First time kong makikita si Jack dahil nasa Japan ako ng ipanganak siya. Grade four na siya ngayon at malapit ng malampasan ang taas ng mommy niya. Pictorials muna habang hinihintay sina Lawrence, at panay naman ang ayos ni Edz ng lamesa na plentyful na ng pagkain na super yummy talaga sa paningin. Dumating si Lex, ang Russian-Israeli na asawa ni Edz. Sumunod si Lawrence kasama si Rhina. Dahil gutom na ang lahat, lafangan na. Bonggang-bongga talaga magluto si Ate Marge (kasam-bahay nina Edz). Kunsabagay 8thou naman ang suweldo niya at may 13th month pay pa. Kaya dapat lang. Thai churvah ang recipe kaya lahat medyo maanghang. Pati ang chiken na para kay Lex (dahil hindi ito kumakain ng pusit-hipon-tahong at iba pang lamang-dagat dahil jewish nga) delicious. Ang dessert home-made na cinnamon rolls at baked cookies. After ng kainan, fly kami ng veranda with a view of the Shang Tower na nasa tapat lang ng building nina Edz. Si Jack, pumuwesto sa sofa at tinutukan ang kanyang PSP. Yosi-break muna kami. Kesa naman mamatay ako sa usok at magmukhang manok-panabong, nakihithit na ako. Tinatanong ni Lawrence kung nasaan sina Marlon at AK? Dahil sa text ni Edz earlier kay Lwrence ang dami niyang binanggit na pangalan ng mga pupunta sa dinner. ‘Akalo ko ikaw na magsasabi sa kanila?’ sagot ni Edz. Patay na. wala na palang nasabihan na iba maliban sa amin at kina Sandy at Cindy na papunta palang. ‘Ano yun, pass the message?’ sabi ni Lawrence na may halong pang-iinis. ‘Ay naku keri na yan, para marami akong maibalot mamaya’ sabat ni Rhina with matching tawa. Dahil hindi nakabili ng wine si Lawrence, si Lex ang lumabas para bumili.

Puro wholesome pa ang usapan dahil nagkukumustahan lang ng trabaho at schooling. Pinag-usapan ang mga wala. Si Mike daw nasa Dubai na. Dahil hindi ko nakilala, tinanong ko kung sino siya at umariba na ang bayot…..

‘Si Mike! Yung may sariling buhay ang mga ngipin, hahaha. Ay naku mare hindi ka maniniwala pero ang lalaki ng mga ngipin niya. Parang chiklet at ang puputi pa. Siempre sabi niya hindi daw pustiso. Pero minsan, papunta kaming SM Manila at nakasakay sa jeep, panay ang kuwento ng lolo mo ayun nalaglag kay Angel yung pustiso niya. I swear mare may gilagid yung nalaglag. Naloka nga si Angel eh.’ Siempre panay na ang tawa nina Rhina at Angel na naaalala rin yung event.

‘Hay naku, yang Mike nay an. Kung makapag-scarf ngayon sa mga moktyur niya parang huling araw na ng scarf. Natuluyan na yata ng pagkabakla,’ dagdag pa ng bayot.

Dumating ang Sandy. Beso-beso. At ilang minuto lang malaswa na ang pinag-uusapan. Nagsimula sa pagtatanong kay Lawrence kung malaki ba ang nota ng Jordanian boylet niya na dahilan ng pag-uwi niya. Hanggang sa mahalukay nanaman sa mahiwagang baul ng alala ang mga nakaraan. Ang mga chukchakan portion sa loob ng stock room ng isang shoe-shop sa mall. Kung saan isa sa kanila ang nagtrabaho at may co-worker na hottie. Fetish daw kasi ang amoy ng goma. Kaloka. Hanggang sa mga silipan portion sa GSIS homes sa Pureza kung saan sila tumira way back in college. Kung may nagbobongkangan sa kuwarto, sama-sama naman sa labas ng pinto ang iba para makinig at manilip. Salinsinan sa pagtuntong sa silya para maabot ang espasyo na nasa taas ng pinto. Full View kumbaga. Pero sina _ at _ lang naman ang sinisilipan dahil sila nga ang panay ang ganunan. Tsaka para masagot na ang mga katanungan nila sa tunay na kulay ng dugo ni boylet. Minsan nagka-agawan sa upuan, sabay na tumuntong yung tatlo sa kanila, ayun, tumba. Pabilisan siyempre ng takbo. Run ala Lydia deVega ang mga hitad. Mula noon wala ng libreng live show.

Dumating ang Lex dala-dala ang wine. This time naki-join na siya sa veranda. Pahirapan nanaman ito sa inglesan. Dumating ang Cindy, ang taba. Natural na siya ang hot seat dahil sa break up nila ng asawa niya.

‘At bakit naman raffles kung raffles ang eksena mo? Feeling mo naman si Claudine ka?’ pangungutya ni Lawrence sa bagong dating.

‘Naman. Hindi lang si Edz ang makikita mo sa TV. Pinaghahandaan ko na ang second book ng Maligno!!!’ sagot ni bilat.

Siempre pinaupo muna ang bilat bago tapunan ng mga tanong. Dahil alam na alam pala ni Rhina ang dahilan ng paghihiwalay ng mag-asawa pinabayaan ni Cindy na si Rhina ang magkuwento para sa lahat. So it turned out na nahuli pala ni Rhina na nambababae ang asawa ni Cindy. Bilang mabuting kaibigan, siempre nagsumbong ang Rhina. Sa madaling salita SIYA ang dahilan ng hiwalayan na naganap. BONGGA!!!

Balik kami sa kitchen. Kape-kapihan ang iba, habang kumakain sina Sandy at Cindy. Ang Lawrence natatawa sa itsura ni Cindy na itim na itim ang nguso dahil sa pusit. Para daw siyang undin na kumakain ng pagkaing engkanto ayon sa bayot. Ang Madz, nag-inarte nanaman. Sunduin daw naming sa RCBC. Gudlak, isang malaking Gudlak! Ewan ko ba kung bakit lately eh panay ang pa-VIP ng hitad. Siya tuloy ang sumunod na pinag-usapan. Naalala ko kasi si Negro. Isa pa sa mga kagrupo na naging jowa ni Madz. Walang nakakalam kung nasan ngayon ang loko.

‘Ang Madz, panay ang deny nung college kung nakantot siya ni Negneg. Pero wag ka, napag usapan namin siya lately sa YM at umamin na minsan lang daw. Knowing Madz, hindi ako naniwala siempre,’ banat ni Lawrence.

‘Ay oo. Siguradong panay din yun noon,’ sang-ayon naman ni Rhina.

Siempre kinuwento ko na nung nakaraang gaypride sa Malate eh nagfly ako with my friendships. At naloka ako na sa gitna ng napakaraming badichi eh nakita ko ang Madz na panay ang indak sa musika. Ngenge ang gaga. Pinagmamalaki pa sa akin na may foreigner na nagbigay sa kanya ng rose habang winawagayway sa mukha ko ang bulaklak. ‘Baka napagkamalang transvestite?’ tanong ni Lawrence. ‘Ewan ko ba.’

Dahil alas-dos na ng umaga at maaga pa ang pasok kinaumagahan, nagpak-up na kami. Nagtext nalang ka Madz na wag ng tumuloy at pauwi na kami. Kanya-kanyang kuha ng foil at saran wrap sa kusina. Ang tray ng cinnamon rolls, syrup lang ang natira. Lahat ng ulam, simot. Ang Mitch, balak pang iuwi ang bote ng kape, dahil ubos na raw ang kape nila. Pati ang first batch ng cookies na medyo nasunog ang ilalim hindi pinatawad ni Rhina. Nakakaloka, wala paring nagbago.