BBB celebrated his 18th birthday last Monday. Pero dahil wala siyang pasok tuwing lunes, kahapon siya nanlibre. At walang pilitang naganap hehehe. After classes, pumunta kami sa dorm nina NJ at Cinder. Naloka ako. Nasisiraan na nga yata ng ulo ang dalawang toh. Ang liit ng kuwartong inuupahan nila. Since wala pa silang gamit, salampak kaming lahat sa futon na nilatag sa sahig. Ang tv nasa sahig din, ang dvd player nakapatong sa tv. Siempre attack agad kami ni Honey sa bucket ng KFC. Dumating si Asia at si Bernard galing daw ng convenience store. May dalang mga bote ng alak. Sheeet wala ako sa mood uminom. Dahil d naman kami kumpleto, nagpasya ang iba na hintayin yung iba na nasa school pa. kaso nabagot naman sa paghihintay yung iba, kaya unti-unti eh nag-uwian din. Maaga pa nga naman ang klase namin kinaumagahan. May nag-iisang dvd na nakita si Maine. Season 1 ng Dexter, siempre pirated itoh. Tinulugan ko. Alas-siete na ng gabi ng magising ako. Apat na bilat ang iniwan ko sa kuwarto at dalawang bote ng alak. Bahala sila kung ano gusto nilang gawin. Ang NJ hindi pa dumarating. Nasaan kaya ang loko?
Earlier sa school, nag attend ako ng creative writing class, major 7. may quick overview ng subject at kung anik anik pang kachurvahan. Bago natapos yung klase, sinabihan kami ng prof na isulat kung ano yung naglalaro sa mga isip namin sa mga oras na iyon. Sulat daw namin. Simulan daw namin sa mga salitang madaling intindihin, simple kumbaga. Subok nga lang naman. Eto ang nasulat ko… ano kaya masasabi ni Luis at ng Wandering Boi? Natatawa ako, nakakahiya.,…..
How long has it been? A year? No, two.
Have I moved on? I think I have.
School, friends, old and new.
Coming home has proved to be the best decision
I’ve ever made in a long time.
Even better than leaving you.
Ewan ko. Yan yung nasa isip ko ng mga sandaling yun eh…. Chakah hahahaha.
Anyways…. Siempre watch ako ng Pinoy Fear Factor noh. 55 years na tayo kapamilya. Wahaha… oo… kapamilya po ako. Bet na bet ko si RAM. Taena, ang guapo. Yummy!!! Hmmmp kung may txt txt churvah lang yan… mag-uubos ako ng load manalo lang siya. Yun lang…. wushuuuuuuu
HAPPY BIRTHDAY BBB…….. u know, of all the TL boys, I love you tha most.
Earlier sa school, nag attend ako ng creative writing class, major 7. may quick overview ng subject at kung anik anik pang kachurvahan. Bago natapos yung klase, sinabihan kami ng prof na isulat kung ano yung naglalaro sa mga isip namin sa mga oras na iyon. Sulat daw namin. Simulan daw namin sa mga salitang madaling intindihin, simple kumbaga. Subok nga lang naman. Eto ang nasulat ko… ano kaya masasabi ni Luis at ng Wandering Boi? Natatawa ako, nakakahiya.,…..
How long has it been? A year? No, two.
Have I moved on? I think I have.
School, friends, old and new.
Coming home has proved to be the best decision
I’ve ever made in a long time.
Even better than leaving you.
Ewan ko. Yan yung nasa isip ko ng mga sandaling yun eh…. Chakah hahahaha.
Anyways…. Siempre watch ako ng Pinoy Fear Factor noh. 55 years na tayo kapamilya. Wahaha… oo… kapamilya po ako. Bet na bet ko si RAM. Taena, ang guapo. Yummy!!! Hmmmp kung may txt txt churvah lang yan… mag-uubos ako ng load manalo lang siya. Yun lang…. wushuuuuuuu
HAPPY BIRTHDAY BBB…….. u know, of all the TL boys, I love you tha most.
photo via http://pinoyfearfactor.multiply.com
4 comments:
bru, i like JOSE, the chef, better!!! hahaha! i dont like phoem on the show though and that savannah. sigh! i think they should have screened the contestants better, the show's more of an MMK than fear factor. magdramahan daw ba sa show? well, what can i say? it's the filipino way.
may promise
matuto ka lang ng poetic distance at emotional distillation.
Tapos organic unity
at Objective Correlative ok na.
For a first try, outstanding na to.
Keep it up.
The secret is in relentless revisions. Kudos!
thanks for the tips luis..... i'd ask my prof about these things na binanggit mo.... pag aaralan ko at susubukang isapuso.... thank u. thank u.
at ace... ayoko rin kay phoem. basta kay RAM lang ako hehehehe.
poetic distance means dumidistansya ang makata sa emosyon ng tula. Hnid yung parang confessional style na bawl out. Emotional distillation is the capturing of a thousand anguished screams into a single whisper. It is crying without mentioning the word tears or cry.
Organic Unity naman is that quality in a poem where there is a controlling image or metaphor in the poem and everything follows the single image. All other supporting metaphors follow the controlling metaphor.
Objective correlative naman is using one image/idea to represent a broader concept. It's the opposite of abstraction, where one renders the abstract into a concrete idea. Example is using the image of an empty tin can of sardines to translate hunger or poverty.
Nevertheless... ask your professor na rin. Di ko naman sinusunod madalas to eh. Toink
Maglecture ba?
Post a Comment