Pages

Tuesday, January 24, 2012

Prologue: Surviving Ennui




Oha! Ang arti lang ng title.

Kasi naman, patapos nalang ang 2011 nang sumukob nanaman sa akin ang matinding depresyon. 

Ewan ko ba. Hindi naman ako tigang sa mga panahon na iyon. Maya’t maya nga kung tutuusin ang pag araro at pagpapatubig ni boyfie sa aking palayan. 

Pero bigla nalang akong nakaramdam ng matinding kalungkutan.

Na-diagnosed kasi ang lola ko na may Parkinson’s at ayon sa mga doktor, wala naman daw talagang gamot ang sakit na ito maliban sa mga nireseta nilang pang kontrol sa mga involuntary muscle movements at sudden tremors sa ilang bahagi ng katawan ni lola. Binibiro ko nga ang lola ko na ang malas lang niya at hindi kasama ang kipay niya sa mga bigla nalang nagba-vibrate. Pag nagkataon eh, forever la nina ang pukelya niya. Kahit papano sana ay may konsuwelo siya sa pagbili ng mga mamahaling gamot. Sayang talaga.

Nagsimula na rin akong mabagot sa trabaho. Mag-aapat na buwan na rin noon ako sa pinapasukang Call Center. 

Maliban sa stress sa work, madalas ko pang makita sa building yung isang taong kinaasaran ko (blogger ito). Masama kasi ugali. Friends kami dati, tapos bigla nalang niya akong ni-unfriend. Dahil lang sa nalaman ko na he pursued my ex (blogger din!). Eh sa akin naman ay walang kaso yun, bilang EX ko na nga. So wala na akong pakialam kahit mag-iyutan sila sa gitna ng EDSA. Ang puta, siya pa may ganang magalit, eh sinabi ko lang naman na ipagkakalat ko sa mga friendship namin na binasted siya ni EX. Eh para sa akin naman, it was something that we could all laugh about noh!

Anyways, huwag na tayong magsayang ng energy sa mga walang kwentang issue at mahal na ang Milo ngayon.  

 Going back sa work, ayun, napagod na nga ako. And I felt na kulang na kulang ang bente mil sa isang buwan para sa lahat ng stress na napapala ko. My gawd, sa loob ng apat na buwan, umangat ng very slight ang hairline ko. 

Then I realized na hindi ko talaga kayang maging empleyado. Ayoko ng trabaho na may oras. Ayoko ng routine. Gusto ko, ako ang boss. Yung tatawagin akong MADAM! Pero hindi sa loob ng silid aralan.

“Puta ka! Eh di magtayo ka ng negosyo. Para amo mo sarili mo. Kontrolado mo oras mo!” suhestiyon ng highschool bestfriend kong si Buddy.

Eh wala naman akong alam sa pagpapatakbo ng negosyo. 

Ayun, lalo akong nanlumo.

Trenta na ako, hindi ko pa alam ang gagawin ko sa buhay ko.

Ang mga kapatid ko, lahat pamilyado na.

Ang mga pamangkin ko nalang ang nagpapasaya sa akin ngayon. Pero hanggang kelan ko sila makakasama? 
Bukas, makalawa, kukunin na sila ng mga magulang nila sa abroad.

Maiiwan akong mag-isa.

Putang ina lang di ba?

“Akala ko ba gusto mong mag masters sa Australia? Kung hindi mo itutuloy yan, bumalik ka nalang dito at dito ka maghanap ng trabaho!” sabi sakin ng mudra kong Japayuki.

Eh heller mama-san., wit ko nga bet magtrabaho para sa ibang tao noh. Di bale nalang. At ayoko na sa abroad. Hindi naman kasing tigasin ng pinoy ang mga affam.

Ang kailangan ko ay madaliang bakasyon!

Kaya naman kinausap ko ang aking supervisor kung pwede niyang i-approve ang aking immediate resignation. Witey daw keri. Kailangan daw ng two months notice.

Eh puta pala siya eh. Depressed na nga ako.Mag ri-render pa ng two months? Pasabugin ko kaya buong building?

At dahil ayaw pumayag na mag resign ako. Puwes, nag AWOL ako.

At pumunta ako sa aking Happy Place. 

Kung saan tahimik, kung saan magkakaroon ako ng panahon para sa sarili, para mag-isip.

At hindi ako nabigo sa aking Happy Place.

Dahil sa unang araw ko, natagpuan ko ang nagpakibot sa matagal-tagal ko ding nanahimik na tinggil (na kulay pink).Char!






Si Kuya...

Kaya naman, dali-dali akong nagpalit ng lens ng camera. Kailangan yung pamboso. At umiral nanaman ang pagka stalker ko. 

Kaso....




Mailap si Kuya....



Pinaglihi yata sa ibong ilahas si cutie. Ayaw lumingon. At dahil gusto ko talagang makunan ng larawan ang kanyang super cutie cute na pezlak. Tumakbo ako, para maunahan ko siya.


Isang kilometro. 


At saka ako pumuwesto.


Malayo pa siya ay panay na ang nakaw ko ng pictures. 




Oha!

 Forever asian twink ang peg ni kuya.


And just like that, muling sumaya at nagliwanag ang mundo ko.  Yaiy.






______________________________________________________________________
It started with a tweet. Tapos nakigulo na ako.... ahahahahahahaha
______________________________________________________________________


The Emo/Bitchy Blogger Happy Blogging Challenge:



That's all. Yaiy..... :)

Thursday, August 18, 2011

Chasing Boys 1 (Part 2)

Basahin mo muna ito.



May komosyong nagaganap. May mga boses akong naririnig. Pero wala akong makita. Ang lamig ng pakiramdam ko.

"Anong nangyari?" boses ng isang babae.

"Hinimatay yata...." boses ng isang lalake.

"Humihinga... baka hinimatay nga....."


Naramdaman ko ang pagdampi ng kamay sa mga pisngi ko. Bahagyang niyugyog ang mukha ko. At unti-unti kong napagtanto, ako yata ang tinutukoy nila. Pilit kong dinilat ang mga mata ko.

At siya ang una kong nasilayan. Maamo ang mukha, parang anghel. I swear akala ko namatay ako at napunta sa langit. Pero mabilis nawala ang diwang yun. Alam ko namang sa impiyerno tayong lahat magkikita-kita noh!

May katabi siyang lalake, hindi ko din kilala. May nakaburdang Police sa suot niyang golf shirt.

"OK ka lang?" tanong ng pulis.

Tumango ako ng bahagya.

"Iuupo kita ha," sabi ulit niya. At inalalayan niya ako para umupo.

"Okay ka na?" tanong ng isang lalake. May baas ng pag-aalala sa kanyang mukha pero nakangiti na siya. At saka ko naalala. Yung ngiti niya ang huli kong nakita bago nagdilim ang lahat.

Tumango ulit ako. At nanumbalik ang hiya. Napayuko nalang ako.

"Dalhin kita sa clinic," sabi ng pulis.

"Huwag na po, malapit na lang ang hotel ko dito," sagot ko.

"Hatid ko na po siya," pagpiprisinta ni hottie.

Tumango lang ako sa pulis. "Thank you po." Tinapik niya ako sa balikat, tumayo siya at naglakad na palayo.

"Buti nalang nasalo ka nung naglalakad sa likod mo, baka kung ano nangyari sayo," ani hottie sabay abot ng kamay. Inalalayan niya ako patayo.

"Ano bang nangyari?" tanong niya.

Nakaramdam ulit ako ng hiya at panlalamig. Anong isasagot ko? Na ini-stalk ko siya at ninanakawan ng mga pictures? Magkamatayan na, hindi ako aamin.

"Were you taking my pictures?"

Tinignan ko siya. Nakangiti parin. Pero yumuko din agad ako sa hiya.

"Do you wana take more?"

Ang slow lang ng pagrehistro sa utak ko ng sinabi niya. Ano daw? More pics?

Napangiti na din ako. Yung shy smile. Choz. Tsaka tumango.

"Tara lakad tayo..." anyaya niya.

"Nagbabakasyon ka?" tanong ko.

"Hindi. I'm here for a friend's birthday party. Sa Epic mamayang gabi," sagot niya.

Napangiti ako sa sarili ko. Ag liit ng mundo!!!!

At naglakad kami ng naglakad. Nanalangin nga ako na sana hindi na matapos ang paglalakad na yun. Ang dami kasi niyang kuwento. Ang bait niya. Lagi pang nakangiti. At pag tumatawa siya, nakakahawa.

Nakarating kami sa Regency Lagoon.

Pagdating sa pool side, pumuwesto agad siya sa ilalim ng shower.

Naghanap ako ng mauupuan at pinanood ko siya.

"Anong ginagawa mo? Kala ko gusto mo ako picturan?" natatawa niyang tanong. "Dali na, basta i-tag mo nalang ako." At tumawa nanaman siya.

Tumayo naman ako. Dala-dala ang camera. Nanginginig pa.






"Sandali lang. Yung maayos na pose!"











Yan... ganyan. Wait, isa pa.












Dahil sa picture na to.... 




Hinimatay ulit ako.


Choz.




with the coolest guy i've ever met....





That's all. Yaiy


Sunday, August 14, 2011

Chasing Boys 1...

Bago ko ikuwento ang mga kaganapan sa LGT White Party in Boracay, share ko muna sa inyo ang katunayan na may DESTINY.

choz!

Kumakain ako nun ng napaka soshyal na pagkain. Isaw. Nang mapadaan siya. Muntik na akong himatayin ng napako ng mga isang segundo ang tingin niya sa kinatatayuan ko.

Nang makalagpas na siya, lumipad ang isaw sa basurahan. Kailangan ko siyang sundan.

Magkandapa-dapa pa ako sa sobrang panginginig ng tuhod. 


Eto na ang pagkakataon kong magpaka Angel Locsin. 



Kapag lumingon ka.....


Pero patuloy na naglakad si hottie. Nakakabighani ang mabagal niyang paglalakad. Animo'y nasa kanya lahat ng panahon. Kaya patuloy naman ako sa pagsunod. Binagalan ko din ang paglalakad. Reyna Elena sa sagala ang peg ko ditey.








Sige na please, lingon ka na...




May teorya ako na kapag tinitigan mo ang isang taong nakatalikod ng sobrang tagal. Mararamdaman niya iyon. At evetually ay titingin siya pabalik.





At yun na, nakaramdam na....





Muntik ko ng mabitawan ang camera sa sobrang kaba at hiya. Kitang kita niyang tutok na tutok sa kanya ang 18-200mm lens ko. Nanalangin ako na sana bumuka ang lupa at lamunin ako.




Nang bigla siyang ngumiti...





Pinanawan na ako ng ulirat.


That's all.

Monday, August 8, 2011

Coffee Babies: Sa Bawat Pagkakataon...

Dear CityBuoy,

Sa lahat ng pagkakataong pinaiyak tayo ni Wong Kar Wai.






Sa mga pagkakataong wala tayong ibang ginawa kundi lumamon.





Sa mga metaporang naaabuso sa bawat tasa ng kape.




Sa mga damdaming nilunod sa alak.





Sa mga labing paso sa init ng sigarilyo.





Sa mga kantang inaawit mo ng buong puso.





Sa mga Wowowee moments?





Kahit sa mga walang kwentang kabaklaan.





Sa lahat ng pag-asang hatid ng bawat bukang liwayway.





Sa mga pangarap na iniiwan ng paglubog ng araw.





Sa mga pag-ibig na dumarating.





At yung panahon na lahat tayo ay iniwan.





Yung mga burol,





Na pilit nating inakyat.






Para masilayan kung gaano kaganda ang mundo.





Yung mga tulay,





na pilit nating tinawid, kahit sa kailaliman ng gabi,





Makarating lang tayo sa ligtas na dalampasigan.





Saan man tayo dalhin ng kapalaran.





Ano mang unos ang dumating,





sasabayan lang natin ng indayog yan.





Dahil nakapako na tayo sa buhay ng bawat isa.


Ang pagiging magkakaibigan natin, hanggang hukay na! Bwahahahahahahahahahaha!

Hindi matatawaran ng pasasalamat lang ang friendship mo friend.

Kaylangan mas level up.

Kaya naman ngayong araw na ito, kahit ngayon lang, papayag na ako.

 Ikaw muna ang maganda.

 At ako muna ang malandi  mabait.

Hamo na si Bektorya, kuntento na yun sa pagiging matalino. Choz!


At siempre gusto kong pasalamatan ang nag iisa naming....




Baby Gurl


Salamat at binigay mo sakin yung dalawang kumag na sina Nelia at Bektoria. At sa lahat ng pinag daanan namin, lagi kang kasama, kahit nasa malayo ka. At sa mga pagkakataon na kailangan mo kami... alam mo na baby gurl, ibili mo kaming tiket at pupuntahan ka namin. Yaiy....


Happy Birthday Nyl and Herbs. I love you both to death. Muahneeeeeeeeeeeeees.




Para sa lahat ng makabuluhang paghihintay,


Kampaiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii!

That's all. Yaiy

*all photos owned and taken by The Coffeebabies

Tuesday, August 2, 2011

T-2

sabi mo: Inaasar mo nanaman ako.

sagot ko: Naglalambing lang.

sabi mo: Naglalandi ka lang.

sagot ko: Nagmamahal ako.



dalawang taon na nating binabasa ang blog ng bawat isa.

halos dalawang taon na din tayong nag-uusap sa chat.

dalawang buwan na mula nung una tayong magkita.

pero HABANG BUHAY na KITANG MAHAL.




kung kinakailangan kong magpaka Ploning, gagawin ko, hihintayin kita. pangako.

Sunday, July 24, 2011

Sino ang Tunay na ek-Xena-dora?...

Hey bitches. Kumusta naman ang mga alindog niyo? Nadidiligan ba kayo ng todo?

Pasensiya na at medyo busy ang kagandahan ko. Alam niyo naman, kailangan kong mag focus sa review para sa darating na LET para maging lehitimo na ang pagiging Miss Minchin ko.

Ayoko namang mag drawing lang ako ng mga burat sa test paper at pass your papers na ang eksena. Ang chaka doll ha.

Dahil wala akong panahong magsulat, eto nalang muna ang ibibigay kong activity para sa inyo. Yes may activity tayo ngayon.






Tignan at busisiing mabuti ang larawan sa ibaba. Pakasuriing mabuti at sagutin ang tanong na nakapaloob sa larawan.







Sa kaliwa, nakapula, ay si Miss Yhan Yhan na nabuhay mula sa aksidenteng salpukan ng mga suso ng mga sexbomb dancers.

Sa kanan, kilala niyo na yan. Ang impaktang si Shrek. Na bunga ng minsang pagniniig nina Bentong at Allan K. Choz.

Kaya huwag na kayong mahiya. Sagutin na ang tanong at ipaliwanag kung bakit si Miss Yhan Yhan o si Shrek ang napili niyong sagot.

This is a matter of life and death (for whoever loses).


That's all. Yaiy.

Friday, July 8, 2011

The Monster

There is this side of me that people don't know.

I'm a greedy, selfish, manipulative bitch. Inconsiderate and unforgiving, too. 

I've been trying to understand why I hate my siblings so much. 

I blame my parents.

Wednesday, July 6, 2011

Pic Greet...

May mga blogger friends akong mahilig sa ganyan. Hindi ko alam kung sinong putang ina ang nag pauso pero in fairness, nakatutuwa naman siya.

Feeling ko, ang pic-greet ay naimbento hindi lang para sumaya ang kung sino mang mapagbibigyan nito, kundi para din sumaya ang gagawa at magbibigay.

Nung nakaraang taon, Picture Greetings ang hiningi ni Glentot na ragalo mula sa kanyang blogger friends. Madami pa akong kilalang bloggers na nanghingi din niyan, pero hindi naman sila deserving sa effort ko. Kaya si Glentot lang ang pinagbigyan ko last year.

Dahil mahilig naman talaga sa mga bagay na mahalay si Glentot, dapat lang na mahalay din ang tema ng ibibigay kong pic-greet. Kaya naman dali-dali akong nag pa-schedule ng photoshoot sa mga amateur photographers na friendships. Sila yung mga nagka-SLR cam lang eh feeling photographer na. Madami sa blogosphere niyan. Ang sarap paghahampasin ng tri-pod sa mukha.

Anyways, sa mahigit isan-daang pictures na pinagpilian, ito ang pinadala ko kay Glentot.











Ewan ko lang kung may nagpadala pa sa kanya ng mas mahalay. Hindi na rin naman ako interesado sa mga pinadalang pic-greet ng iba. Bwahahahaha



Two weeks ago, nag request si Mommy Ayie ng pic-greet para sa birthday niya. Dahil isa siya sa lilimang bilat  na bloggers na pina-follow ko, siempre pinagbigyan ko. At bilang reyna siya ng kagat-labi, may tinatagong kahalayan din siya sa likod ng kanyang angelic face. (Birthday mo naman eh.)

Sabi ko, mahalay ang tema ng pic-greet ko. Sabi ni Glentot, tatapatan daw niya ang kahalayan ko. Eh competitive ako. Nagtawag ako ng kakutsaba. Yung isang hotness kong friendship. Ni-level up ko ang effort. At ito ang kinalabasan.




























Mukha namang na-appreciate ni Mommy Ayie. Pero ang Glentot, hindi ko pa nakikita ang pic-greet. Naisahan nanaman ako ng kumag.

Now the question is, how many times did my friend and I have sex during that photoshoot?


Zero! Nada!


Friends nga lang kami di vah!

Saturday, June 11, 2011

Secret....

How do we ever keep this secret?
How do we keep it in the dark?
And if we dared to taste our weakness,
How do we tear ourselves apart?
Why do we keep this love together?
Didn't we know right from the start?
That we would have to keep this secret,
Or forever stay apart....... (Secret, Heart)






Wednesday, May 18, 2011

Patalastas... Update

Hindi na ako magpapaliguy-ligoy pa.

One of these days at sisimulan na ang shooting ng isang indie film.Siempre may konting kabaklaan ang tema. Involved ako eh.... char!

Ang unang eksenang kukunan ay ang bar scene. Kung saan maraming dry humping ang magaganap.

Ngayon, kailangan ko ng madaming boys (hindi kailangang bakla, pero kung bekz ka, mas keri para achieved na achieved) na mag e-extra. Yung tipong inom-inom ng alak, at sayaw sayaw on the background.

Walang bayad siempre. Kaya nga kayong mga friendships ko ang tinatawagan ko eh. Pero libre ang beer. Hihihihihi


Kung interesado kayo, e-mail niyo ako, hanapin sa sidebar ang e-mail ko. Para mabigay ko din sa inyo ang details like kung saan, kaylan at kung gano katagal ang shooting.

Kung sasabihin ko ba sa inyong, binenta ko na lahat-lahat ng meron ako, pati kaluluwa, maisakatuparan lang ang pelikulang ito, eh tutulungan niyo ako?

O kailangan ko pang lumuhod at chupain kayo lahat magmakaawa?

Come on boys, show Mama Yj some luuuuuuuuuurv!

Update: My gawd, ganun na ba ako ka-joke time at lahat ng sinasabi ko eh hindi sineseryoso? hahahahaha 

SERYOSO PO ITO. AT KAILANGAN KO NG TULONG NIYO... thank you.  

That's all. Yaiy