Prologue: Surviving Ennui

Oha! Ang arti lang ng title.

Kasi naman, patapos nalang ang 2011 nang sumukob nanaman sa akin ang matinding depresyon. 

Ewan ko ba. Hindi naman ako tigang sa mga panahon na iyon. Maya’t maya nga kung tutuusin ang pag araro at pagpapatubig ni boyfie sa aking palayan. 

Pero bigla nalang akong nakaramdam ng matinding kalungkutan.

Na-diagnosed kasi ang lola ko na may Parkinson’s at ayon sa mga doktor, wala naman daw talagang gamot ang sakit na ito maliban sa mga nireseta nilang pang kontrol sa mga involuntary muscle movements at sudden tremors sa ilang bahagi ng katawan ni lola. Binibiro ko nga ang lola ko na ang malas lang niya at hindi kasama ang kipay niya sa mga bigla nalang nagba-vibrate. Pag nagkataon eh, forever la nina ang pukelya niya. Kahit papano sana ay may konsuwelo siya sa pagbili ng mga mamahaling gamot. Sayang talaga.

Nagsimula na rin akong mabagot sa trabaho. Mag-aapat na buwan na rin noon ako sa pinapasukang Call Center. 

Maliban sa stress sa work, madalas ko pang makita sa building yung isang taong kinaasaran ko (blogger ito). Masama kasi ugali. Friends kami dati, tapos bigla nalang niya akong ni-unfriend. Dahil lang sa nalaman ko na he pursued my ex (blogger din!). Eh sa akin naman ay walang kaso yun, bilang EX ko na nga. So wala na akong pakialam kahit mag-iyutan sila sa gitna ng EDSA. Ang puta, siya pa may ganang magalit, eh sinabi ko lang naman na ipagkakalat ko sa mga friendship namin na binasted siya ni EX. Eh para sa akin naman, it was something that we could all laugh about noh!

Anyways, huwag na tayong magsayang ng energy sa mga walang kwentang issue at mahal na ang Milo ngayon.  

 Going back sa work, ayun, napagod na nga ako. And I felt na kulang na kulang ang bente mil sa isang buwan para sa lahat ng stress na napapala ko. My gawd, sa loob ng apat na buwan, umangat ng very slight ang hairline ko. 

Then I realized na hindi ko talaga kayang maging empleyado. Ayoko ng trabaho na may oras. Ayoko ng routine. Gusto ko, ako ang boss. Yung tatawagin akong MADAM! Pero hindi sa loob ng silid aralan.

“Puta ka! Eh di magtayo ka ng negosyo. Para amo mo sarili mo. Kontrolado mo oras mo!” suhestiyon ng highschool bestfriend kong si Buddy.

Eh wala naman akong alam sa pagpapatakbo ng negosyo. 

Ayun, lalo akong nanlumo.

Trenta na ako, hindi ko pa alam ang gagawin ko sa buhay ko.

Ang mga kapatid ko, lahat pamilyado na.

Ang mga pamangkin ko nalang ang nagpapasaya sa akin ngayon. Pero hanggang kelan ko sila makakasama? 

Bukas, makalawa, kukunin na sila ng mga magulang nila sa abroad.

Maiiwan akong mag-isa.

Putang ina lang di ba?

“Akala ko ba gusto mong mag masters sa Australia? Kung hindi mo itutuloy yan, bumalik ka nalang dito at dito ka maghanap ng trabaho!” sabi sakin ng mudra kong Japayuki.

Eh heller mama-san., wit ko nga bet magtrabaho para sa ibang tao noh. Di bale nalang. At ayoko na sa abroad. Hindi naman kasing tigasin ng pinoy ang mga affam.

Ang kailangan ko ay madaliang bakasyon!

Kaya naman kinausap ko ang aking supervisor kung pwede niyang i-approve ang aking immediate resignation. Witey daw keri. Kailangan daw ng two months notice.

Eh puta pala siya eh. Depressed na nga ako.Mag ri-render pa ng two months? Pasabugin ko kaya buong building?

At dahil ayaw pumayag na mag resign ako. Puwes, nag AWOL ako.

At pumunta ako sa aking Happy Place. 

Kung saan tahimik, kung saan magkakaroon ako ng panahon para sa sarili, para mag-isip.

At hindi ako nabigo sa aking Happy Place.

Dahil sa unang araw ko, natagpuan ko ang nagpakibot sa matagal-tagal ko ding nanahimik na tinggil (na kulay pink).Char!

Si Kuya...

Kaya naman, dali-dali akong nagpalit ng lens ng camera. Kailangan yung pamboso. At umiral nanaman ang pagka stalker ko. 

Kaso....

Mailap si Kuya....

Pinaglihi yata sa ibong ilahas si cutie. Ayaw lumingon. At dahil gusto ko talagang makunan ng larawan ang kanyang super cutie cute na pezlak. Tumakbo ako, para maunahan ko siya.

Isang kilometro. 

At saka ako pumuwesto.

Malayo pa siya ay panay na ang nakaw ko ng pictures. 

Oha!

 Forever asian twink ang peg ni kuya.

And just like that, muling sumaya at nagliwanag ang mundo ko.  Yaiy.

______________________________________________________________________

It started with a tweet. Tapos nakigulo na ako.... ahahahahahahaha

______________________________________________________________________

The Emo/Bitchy Blogger Happy Blogging Challenge:

Citybuoy: Prologue: Side x Side (II) 

Spiral Prince: Prologue: Vintage Truths

Line of Flight: A Prologue, A Series

That's all. Yaiy..... :)