Pages

Tuesday, August 2, 2011

T-2

sabi mo: Inaasar mo nanaman ako.

sagot ko: Naglalambing lang.

sabi mo: Naglalandi ka lang.

sagot ko: Nagmamahal ako.



dalawang taon na nating binabasa ang blog ng bawat isa.

halos dalawang taon na din tayong nag-uusap sa chat.

dalawang buwan na mula nung una tayong magkita.

pero HABANG BUHAY na KITANG MAHAL.




kung kinakailangan kong magpaka Ploning, gagawin ko, hihintayin kita. pangako.

Sunday, July 24, 2011

Sino ang Tunay na ek-Xena-dora?...

Hey bitches. Kumusta naman ang mga alindog niyo? Nadidiligan ba kayo ng todo?

Pasensiya na at medyo busy ang kagandahan ko. Alam niyo naman, kailangan kong mag focus sa review para sa darating na LET para maging lehitimo na ang pagiging Miss Minchin ko.

Ayoko namang mag drawing lang ako ng mga burat sa test paper at pass your papers na ang eksena. Ang chaka doll ha.

Dahil wala akong panahong magsulat, eto nalang muna ang ibibigay kong activity para sa inyo. Yes may activity tayo ngayon.






Tignan at busisiing mabuti ang larawan sa ibaba. Pakasuriing mabuti at sagutin ang tanong na nakapaloob sa larawan.







Sa kaliwa, nakapula, ay si Miss Yhan Yhan na nabuhay mula sa aksidenteng salpukan ng mga suso ng mga sexbomb dancers.

Sa kanan, kilala niyo na yan. Ang impaktang si Shrek. Na bunga ng minsang pagniniig nina Bentong at Allan K. Choz.

Kaya huwag na kayong mahiya. Sagutin na ang tanong at ipaliwanag kung bakit si Miss Yhan Yhan o si Shrek ang napili niyong sagot.

This is a matter of life and death (for whoever loses).


That's all. Yaiy.

Friday, July 8, 2011

The Monster

There is this side of me that people don't know.

I'm a greedy, selfish, manipulative bitch. Inconsiderate and unforgiving, too. 

I've been trying to understand why I hate my siblings so much. 

I blame my parents.

Wednesday, July 6, 2011

Pic Greet...

May mga blogger friends akong mahilig sa ganyan. Hindi ko alam kung sinong putang ina ang nag pauso pero in fairness, nakatutuwa naman siya.

Feeling ko, ang pic-greet ay naimbento hindi lang para sumaya ang kung sino mang mapagbibigyan nito, kundi para din sumaya ang gagawa at magbibigay.

Nung nakaraang taon, Picture Greetings ang hiningi ni Glentot na ragalo mula sa kanyang blogger friends. Madami pa akong kilalang bloggers na nanghingi din niyan, pero hindi naman sila deserving sa effort ko. Kaya si Glentot lang ang pinagbigyan ko last year.

Dahil mahilig naman talaga sa mga bagay na mahalay si Glentot, dapat lang na mahalay din ang tema ng ibibigay kong pic-greet. Kaya naman dali-dali akong nag pa-schedule ng photoshoot sa mga amateur photographers na friendships. Sila yung mga nagka-SLR cam lang eh feeling photographer na. Madami sa blogosphere niyan. Ang sarap paghahampasin ng tri-pod sa mukha.

Anyways, sa mahigit isan-daang pictures na pinagpilian, ito ang pinadala ko kay Glentot.











Ewan ko lang kung may nagpadala pa sa kanya ng mas mahalay. Hindi na rin naman ako interesado sa mga pinadalang pic-greet ng iba. Bwahahahaha



Two weeks ago, nag request si Mommy Ayie ng pic-greet para sa birthday niya. Dahil isa siya sa lilimang bilat  na bloggers na pina-follow ko, siempre pinagbigyan ko. At bilang reyna siya ng kagat-labi, may tinatagong kahalayan din siya sa likod ng kanyang angelic face. (Birthday mo naman eh.)

Sabi ko, mahalay ang tema ng pic-greet ko. Sabi ni Glentot, tatapatan daw niya ang kahalayan ko. Eh competitive ako. Nagtawag ako ng kakutsaba. Yung isang hotness kong friendship. Ni-level up ko ang effort. At ito ang kinalabasan.




























Mukha namang na-appreciate ni Mommy Ayie. Pero ang Glentot, hindi ko pa nakikita ang pic-greet. Naisahan nanaman ako ng kumag.

Now the question is, how many times did my friend and I have sex during that photoshoot?


Zero! Nada!


Friends nga lang kami di vah!

Saturday, June 11, 2011

Secret....

How do we ever keep this secret?
How do we keep it in the dark?
And if we dared to taste our weakness,
How do we tear ourselves apart?
Why do we keep this love together?
Didn't we know right from the start?
That we would have to keep this secret,
Or forever stay apart....... (Secret, Heart)






Wednesday, May 18, 2011

Patalastas... Update

Hindi na ako magpapaliguy-ligoy pa.

One of these days at sisimulan na ang shooting ng isang indie film.Siempre may konting kabaklaan ang tema. Involved ako eh.... char!

Ang unang eksenang kukunan ay ang bar scene. Kung saan maraming dry humping ang magaganap.

Ngayon, kailangan ko ng madaming boys (hindi kailangang bakla, pero kung bekz ka, mas keri para achieved na achieved) na mag e-extra. Yung tipong inom-inom ng alak, at sayaw sayaw on the background.

Walang bayad siempre. Kaya nga kayong mga friendships ko ang tinatawagan ko eh. Pero libre ang beer. Hihihihihi


Kung interesado kayo, e-mail niyo ako, hanapin sa sidebar ang e-mail ko. Para mabigay ko din sa inyo ang details like kung saan, kaylan at kung gano katagal ang shooting.

Kung sasabihin ko ba sa inyong, binenta ko na lahat-lahat ng meron ako, pati kaluluwa, maisakatuparan lang ang pelikulang ito, eh tutulungan niyo ako?

O kailangan ko pang lumuhod at chupain kayo lahat magmakaawa?

Come on boys, show Mama Yj some luuuuuuuuuurv!

Update: My gawd, ganun na ba ako ka-joke time at lahat ng sinasabi ko eh hindi sineseryoso? hahahahaha 

SERYOSO PO ITO. AT KAILANGAN KO NG TULONG NIYO... thank you.  

That's all. Yaiy

Tuesday, May 10, 2011

Ilocos... MGOTU

Bago ko ikwento ang mga ganap nitong huli naming pagpunta sa Ilocos, gusto ko munang sariwain ang mga eksena noong unang punta namin. Habang buhay pa sa alaala ko at lately eh nagiging ulyanin na akey. My gawd, signs of aging na itey.
                
Tuwing unang linggo ng Enero, ginaganap ang Miss Gay of the Universe sa bayan ng San Nicolas, Ilocos Norte. The first time I heard of it, akala ko ay gaya lang siya ng mga pipitsuging Miss Gay sa mga bara-barangay na sobrang laugh trip, bilang ang mga sumasali ay mga beking lakas ng loob lang ang pinupuhunan.  Yung mga beking todo rampa para mapanalunan ang title na Miss Gay Undas. Bilang mukha silang galing sa hukay with their cheap made up and all.
                
Big mistake! Hindi pipitsugin ang pageant. Powerful ang mga kandidata. Susuhan ito. As in, operadang froglettes ang mga bekz. At ang production, from lighting to stage design, EXPLOSIVE!
               
“Okay, Nyl and Victor will be judging, at ikaw YJ, will do some hosting backstage,” sabi sa amin ni LOF (yeiz, si Line of Flight na mahilig magpabalinguyngoy sa virginal kong nose) na isa sa mga organizers at producers ng pageant. Siya ang nag imbita sa amin for the all-expenses paid trip to Ilocos. Bongga di vah! Artistang artista ang arrive ko na iniimbayt para mag-appear sa mga piyesta. Chot!
               
“OMG, anong alam ko sa pagho-host? Pwede makipag switch kay Nyl?” pagmamaka-awa ko.
                
“Ayoko nga! Gudlak sayo bakla! Bwahahahaha” pang-aasar ni Nelia.
                
“Don’t worry, mag-iinterview ka lang naman ng mga thank you girls backstage eh. You’ll be having your own cameraman and lightman, at magkakaroon siya ng live streaming sa labas para mapanood ng madlang pipol,” paliwanag ni LOF.
                
Gusto kong himatayin.
                
Sa unang araw namin sa San Nicolas, binisita namin halos lahat ng historical sites, churches at bell towers. 

Pero later na yan, focus muna tayo sa alindog ng mga bekiz.
                
Gaya ng sabi ko, highly organized ang patimpalak. Dalawang oras lang ang target nilang runtime. Nagkaroon na pala ng pre-pageant. Kaya rampa nalang ang mga candidates in their national costumes at pagkatapos ay mega announce na ng top ten. From there, back to zero na ang scores at muling maglalaban-laban ang mga bakler sa swimsuit at long gown competition, sabayan pa ng casual interview. At base sa mga scores ay kukunin ang final five beauties for the final question and answer portion na madalas eh nagiging quiz bee.
               
Sina Victor at Nyl ay prenteng prenteng nakaupo sa kanilang mga puwesto. Samantalang ako ay mais-mais na ang pawis at todo kaba habang hihintay ang eksena ko. Naglagay ng napakalaking tarpaulin sa backstage na naging background ko for the interview ng mga wititit pasok sa banga. Mga Lotlot DeLeon kumbaga. Imperness sa mga coffeebabies eh tinulungan nila akong mag formulate ng mga questions.

Nagsimula ang pageant sa parade of beauties.





Nakakaloka lang. Dito mo makikita ang pagka innovative ng mga beks. Kaya lang ay mukhang hindi na pinag isipan ng iba kung akma ba ang suot nila sa mga bansang nirere-present nila. 






Pakak si Miss Jamaica, pati hairline may make-up. Kabugera si Miss Thailand, achieved na achieved. 







Bet ko din ang national costume ni Miss Vietnam. Pero itong si Miss UAE, hindi ko alam kung saan niya napulot na naka one-piece bikini ang mga arabiana pag rumarampa sa daan. Sureness, naka persona non grata na yan sa lahat ng arab countries. Hindi rin nag pa-awat si Miss Vatican City na gawa sa kandelabra ang national costume, may dala pa siyang giant silver cross na parang mag ku-krusada lang.







Miss Suriname and Miss Tahiti

Si Miss Suriname na may dalang pabo. At si Miss Chile na nagwaging best in national costume. Ikaw na magsuot ng kurtinang gawa sa shell at magdala ng sulu with matching layers of banga sa ulo.



early faves Miss Luxembourg and Miss Chile


Nagpakita din naman ng alindog si Miss Chile pero mukhang nalunod sa takot ang mga judges sa mga suso niyang mas malalaki pa sa ulo niya. Walang nagawa ang pasweet na costume ni Miss Luxembourg, nagdala pa kasi siya ng tuta, eh taga PETA si Nelia, kaya Luz Valdez si bakla.

Hindi mawawala siempre ang mga pasabog na introduction. Wala namang bago dahil madalas ko ng marinig sa mga pageants ang intro ng karamihan sa kanila pero ito ang mga tumatak sa akin.

"Nasa inyo pong harapan ang babaeng minsang nagpatibok sa puso ni Rico Yan. Ang babaeng maligno, Miss Claudine Barreto."

"Bago ko po lisanin ang apat na sulok ng entabladong ito, sisirain ko ang isa para maging tatlo!"

"Standing in front of you... Prisoner from Guam.... Anjanette Abayari!"

May umapila....

"Ladies and gentlemen in front of you is also a prisoner from Guam... Alma Concepcion!"


Winonaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaah


in their production number and national costumes



Bago pa i-announce ang top ten ay nakahanda na ang cameraman at lightman sa backstage. May personal photographer pa ako. Ganda ko lang!
               
Pagkasala sa top ten, isa-isa nang rumampa ang mga thank you girls pabalik ng backstage kung saan naghihintay na ako para makausap sila.

“5, 4,3,2,1 Actioooooooooooon!” sigaw ng cameraman.

Pumikit ako, happy thoughts, sinabayan ko ng ngiti ang pagdilat ng aking tantalizing eyes….

“Naimbag nga rabii, beautiful people of San Nicolas. Welcome to the search for Miss Gay Universe 2011……” shiiiiiiiiit I was born to do deeeeeeeeeeeeeeeees! I was such a natural baby!

Una kong ininterview si…





Me: Why Australia?
Her: You know rugby right?

Puta ang tagal bago rumehistro sa utak ko na mukha siyang nagra-rugby kaya pinili niya ang Australia para i-represent. Charot! Pero infairness kay bakla, half-Pokwang half-Lucy Liu ang beauty nya. At modil modil din siya mag project.

At some point pala nasa stage lahat ng candidates for the announcement of winners for the special awards. Kaya pasilip silip naman ako from the backstage kasama ang mga baklang PAs ng mga kandidata. At more more chika ang mga dakilang alalay.

Beki 1: ay sure ako na si Miss Australia ang mananalong Miss Congeniality.
Beki 2: bakit naman?

Host: and our Miss Congeniality is............ Miss Austreylieeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee!

Humagalpak ng tawa si Beki 1. 

Beki 2: pano mo nalaman?
Beki 1: Eh kasi noong pre pageant nagkaroon ng kainan pagkatapos ng mga eksena. Eh walang opener kaya hindi makainom ng softdrinks yung mga kandidata. Si Miss Autralia, kinuha yung mga bote at binuksan lahat sa pamamagitan ng ngipin saka pinamudmud. Taray di ba? Tomador si bakla.

Kahit ako ay hindi ko mapigilang mapangiti sa narinig kong kwento. Dapat pala eh naging Miss Talent din si Miss Aussie. Gusto ko tuloy siyang maging ka-close.


Dahil sa dami nilang mga thank you girls, napansin ko na paulit-ulit nalang ang tanong ko.

Is this your first time to join a pageant as prestigious as this?

What is the inspiration behind your beautiful gown?

What would you do differently next time?


 At feeling ko eh, hindi na natutuwa ang mga madlang pipol na nanonood ng live sa Ferdinand Marcos Mini Sports Complex. Kaya naman nilevel up ko na ang mga  questions.  Mga tanong na nangangailangan ng higher order thinking skills. Kiyeme.

I’m sorry you didn’t make it to the top ten. So what do you think is wrong with you?

Have you ever considered suicide?

My gawd! What big boobies you have, can I touch them?

So how did you hide your dick?


Siempre alam niyong malaking joke lang yan at hindi ko naman talaga sila tinanong ng ganyan.


Pero paminsan-minsan naman, pag wala na akong maisip itanong eh pinupuri ko nalang sila.

You are so beautiful Miss Kiyeme… you look like aaaaaaaaaah… uhmmmmm… you look like a PEACOCK!

True story. Sinabi ko talagang mukhang peacock yung kandidata. Wala na akong maisip na word eh.       

At siempre sa final question and answer, halos bumula ang bibig ng final five sa pagsagot sa katanungang “If you were stranded in an island, how did you get there?”

At kaya nag title si Miss Luxembourg ay dahil sa napaka brief and futuristic niyang sagot:

“Bluetooth…”

Choz!

Reigning Miss Gay Universe San Nicolas and her runners up



Tungkol talaga sa RH Bill ang final question. At kaya nanalo si Miss Luxembourg ay dahil siya ang may pinakamaraming I BELIVE sa kanyang sagot.


2nd runner up Miss Tahiti,
Miss Gay Universe Miss Luxembourg,
1st runner up Miss Chile

Thanks LOF and Joseph for this wonderful experience. Don't take this post too seriously, okay. Hihihihi :P


Up Next: Churches and Bell Towers


That’s all… Yaiy.

Thursday, April 28, 2011

Sa Wakaaaaaaaaaaaas!!!

Enrollment 1st sem, 2008

"Hindi po ba pwedeng palitan ang student number ko?" tanong ko sa registrar.

"Ay hindi pwede. Hindi ka naman bagong estudyante eh. Returning student ka," sagot ng thunder cats na mukhang na-gangbang ng make up ang mukha.

"Okay! Fine!"


First day of classes. 

"Okay class, why don't we start by saying some things about ourselves?"

Punyetang routine yan!

"Let's start with.... hmmmmm do we have irregular students here?"

Walang sumagot. Kaya nilabas ni Miss Pruke (yes Pruke ang apelyido ng prof ko) ang kanyang class list.

"OMG! Sino tong 98-12345 ang student number? "

Putang inaaaaaaaaaaaa.


Yeiz mga bitch. Ganun ako katagal sa college. Well, hindi naman dire-diretso. Dahil huminto ako ng pag aaral ng mga pitong taon.

Galing lang kasi ako sa mahirap na pamilya Ate Charot. At dahil panganay ako sa labing-isang magkakapatid, kinailangan kong talikuran ang pangarap kong maging doktor at maging dalubhasa sa pagtutuli. Kinailangan kong magtrabaho agad para makapag aral at makakain ang mga nakababatang kong kapatid.


Sinuwerte akong makapasok sa isang promotion Ate Charot. Sabi ng naging kaibigan ko na si Magdalena, malaki daw ang kita ng mga dancers sa Jafan. Yes Ate Charot, mayaman si Magdalena sa F. Sabi niya, galingan daw namin sa pag giling sa mga fractice, lalo na kapag may nakita kaming bisitang Jafanese. Kasi yun daw ang mga namimili kung sino ang ipapa-fackage sa Land of the Rising Sun.


Napaka suwerte ko Ate Charot. Pangatlong linggo ko palang sa promotion nung mapili ako para ipadala sa Japan. Naalala ko pa na lumapit sa akin yung talent scout na Hapon with the assistance ng manager namin sa promotion.

"Moshi-moshi anone, anone, anone" sabi ng sakang habang nakaturo sa kin.

Todo naman ang giling ko with byutipul eyes, sinadya ko pang idikit ang balakang ko sa pagitan ng mga hita ng Hapon, pero wala naman akong naramdamang bukol. Operada yata ang gago. Mukhang mas bayot pa sakin.

Kinausap ako ng manager namin after practice.

"Bakla, salang ka na. Aayusin na ang mga papeles mo. Puta ka, pasalamat ka at mahilig ang mga hapon sa mga kagaya mong dilat ang mata, at baluga!"

Putang ina, hindi ko alam kung matutuwa ako maiiyak sa panlalait ng manager ko. Kaya isinumpa ko sa sarili ko na pag nakaapak ako ng Japan, magpapaputi ako. Sa kahit papanong paraan.




Oooooops. Sorry Ate Charot, I have to go. May nagtext na boylet, nomo daw. Kaya gora na muna si atashi.  Saka ko na itutuloy ang walang kwentang kwento ng buhay ko.

Basta masaya ako na sa wakas eh graduate na ako.


Now as for you my dear bitches, look at me, do I look like I'm about to turn fucking 30?!

*Tinanggal ko na ang picture... ang chaka eh hahahaha






Salamat Dr. Vicky Bola for keeping me virgin and beautiful...


At para sa mga babies ko, you know who you are... eto pa sa inyo....





































































suck that bitches!



that's all... yaiy

Wednesday, April 27, 2011

Dress Up For the Future...

A couple of weeks before my graduation day, my fashion blogger friend Mike Magallanes invited me to watch their first fashion show. Mike and Karl Leuterio are the founders and designers of the clothing line Paradigm Shift. I'm not really into this kind of thing, given that my fashion is limited to a collection of checkered polo shirts, high cut sneakers, black leather boots and a couple of weekend bags which I love to mix and match. But believe me, being around him and his group of uber-creative and artisitic friends is always a riot, and that, you know I am so into.


The fashion show was held at the Republic in Resorts World. It wasn't just a fashion show. It was the launching of the project Isang Litrong Liwanag. And to make the event shine even brighter, fashion designers collaborated with the ILL team and presented collections inspired by the project.

Fifteen designers presented three pieces each from the collections they created solely for the event. Below are snapshots of the pieces created by the other designers.
















And here are the pieces created by Mike and Karl.


Photo from Paul Jatayna






Photo from Paul Jatayna



Photo from Paul Jatayna



Photo from Paul Jatayna



I love their creations. Their style reminds me of the boys and girls I used to see in the streets of Sakae. Street fashion at its best.

You see, I don't think that these are the clothes you would see in magazines. But it's not about selling. It's about art, and reaching for the few people who have the guts to defy the laws of the conventional.



Karl and Mike's Turn to Hit the Runway



The Designers in a Sea of Fashionistas



Big changes are about to happen. I wouldn't know about all of them. But there is one thing I am sure of.

Paradigm Shift is the future of Philippines' fashion.

So dress up for the future.

Wear Paradigm Shift!!!!






That's all.... Yaiy

Wednesday, April 20, 2011

Patalastas...

I'm still alaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaayb!

Pasensiya naman mga bitches! Ang dami kong booking eh. In-demand ang byuti ko. Hindi gaya ng iba jan na bilasa na! Bwahahahaha oo Mike... ikaw pinatatamaan ko! Choz!

Anyways, medyo maluwag na kepz sked ko ngayon. Kaya medyo makakapag blog na rin sa wakas.

So anything interesting that I might have missed? Balita ko may muntikan na daw magkasiraan ng buhay sa inyo ah! Sinoooooooooooooooooooooo?

Anyways ulit, rampa muna ako. May I sing kasi si watashi ng On Bended Knees ngayez.

Pero sa aking pagbabalik, I'll bring you....

sudden change!












Paradigm Shift

that's all... yaiy!