Pages

Showing posts with label Boys From My Past. Show all posts
Showing posts with label Boys From My Past. Show all posts

Friday, February 11, 2011

Sa Tuwing Sasapit ang Araw ng mga Puso...

I remember you.

"Sa lahat ng paraan, panahon, at pagkakataon, mamahalin kita," it was a beautiful promise. Inside a cab. On our way home from celebrating valentine's. I remember resting my head on your shoulder. You took my hand and wrapped it with yours. The old Japanese man smiling to himself as he got a glimpse of us from the rear-view mirror. He was mumbling something under his breath that I could only translate loosely as whatever happened to the young boys? We both had to chuckle.

It was a love made of...



stuffed toys





 
love songs




fireworks





walks in the park





candlelit dinners





cuddles




The love might have been short-lived....


but it was a great ride.


Yes. Every now and then I remember you. And how I was not able to fulfill my promise.




Hindi po ito emo post... Pasweet lang. Punyetang balentayms yan!!!

That's all. Yaiy...

Tuesday, February 24, 2009

Walang Tayong Dalawa....

Feb22 (Sunday)… Isang araw na puno ng patweetums. Siempre ako yung patweetums. Nagiging kamukha ko na nga si Tweety the Bird (oo “the bird” talaga ayon sa friend kong si Star) sa sobrang patweetums….

After ng NSTP class namin, nagpasama ako kay Maine sa Caloocan para ibigay kay ate Jobel ang papeles na pinapakuha ni pudra. Uuwi na kasi si ate Jobel sa Japan. Since nasa Sangandaan kami (at clearly sanga-sanga nga ang mga daan dun), naisipan kong itext si AG. Ang lalakeng una kong minahal the first time na nagkolehiyo ako eleven years ago. Wiz pa ako thunders, accelerated akez noonchi.

Yj: nasa salon ka ba? (family biznez nila itey na siya ang nagmamanage)

AG: yup… bakit?

Yj: daan sana ako, nasa Caloocan ako eh. (tsaka sobrang miss na kitah, six months na kitang d nakikita)

AG: ok, punta ka lang dito, hintayin kita.

Yj: may ipapabili ka ba?

AG: bakit ano bang meron jan?

Yj: wala naman, malay ko ba kung nanjan si T (anak niya na inaanak ko sa binyag), eh d bibili ako ng merienda.

AG: wala siya dito, pero ako nandito at gusto ko rin ng merienda…. Hahaha

30 minutes later nasa salon na kami ni Maine, bitbit ang mga food from Jollibee…. Nyahahaha, ang cheap. Siempre pinaghintay kami ng loko, naliligo daw kasi. Hmmmmmm akala yata niya mag-isa akong pumunta… d ko pala nasabing may kasama ako. Paglabas niya, sheeeeeeet naloka ako. Ang laki ng katawan niya compared nung huli kaming magkita. Ang mga dibdib parang two-seater sofa, ang sarap upuan. Naka uber-fit pang shirt ang gagoh. Sa kanyang navy green na shirt, camouflage na shorts, at army cut hair, parang nasa harap ko si Jake Cuenca na pinaguapo lang ng one hundred times. Wa echoz. Parang gusto kong iwasiwas ang aking ulo para humaba na ang aking hair at mag-ala Kim Chiu, at gamitin ang magic wand and make NJ appear para may Gerald Anderson… at bonggang bongga… TAYONG DALAWA na ang eksena. Echoz. Oooooooooops pigilan ang sarili bakla… minsan ka ng nasaktan ng sobra-sobra dahil sa kanya. Magkumpare na kayo ngayon…… tumigil ka!!!

Anyways, yun nga. Habang kumakain kami sa kusina nila, mega interview niya si Maine kung ano lagay ko sa skul.

Totoo bang nag-aaral si Yj? Baka bulakbol parin gaya ng dati, hindi naman? May boyfriend ba siya ngayon? Ano?.... Sino si NJ?

Si Maine kasi ang daldal. Pero in fairness sobra naman niya akong inangat sa academic karirs kez. Kaya kampante na ang loko. Natuwa ako dahil hind pa rin talaga siya nagbabago. Madali parin siyang makibagay at makisama kahit kanino. Walang arte sa katawan, hindi mahiyain. Kompident. Hay, kaya ako nainlababo sa kanya noon eh. Habang nag-uusap, panay lang naman ang patweetums ko. Ngiting aso. Matang pusa. Hawi ng bangs na imbisibol. Laugh ng mahinhin. Ganun. Panay lang naman ang ismid ni AG sa mga sagot ni Maine na animoy ayaw maniwala na matino na ako ngayon. Mega encourage nga ang Maine na bumalik na rin siya sa school gaya ko. Kasi naman nagdrop out siya noon, the summer bago kami mag second year. Nabuntis kasi niya ang jowa niya. Shet sixteen lang siya noon. Keri lang naman sakin noon na may jowa siya. Pero yung nabuntis niya? Wititit. Isang malaking error. Nag-drop out din ako at nag-pak-up agad. Fly ng Japan para dun mag-move on…. Bata pa kasi ako noon. Madali pang matuliro ang isip. Years later, nagkaroon ulit kami ng communication. Ok na ako. Napatawad ko na siya. Dahil in all fairness, wala kaming masamang pinag samahan. Mantakin mo, ginawa niya akong ninong ng anak niya ng magbinyag ito. Kahit wala ako dun.

After seven years, umuwi naman ako sa Pinas, this time para naman mag-move on mula sa sinapit ko kay Pierre. Nagkita kami ni AG somewhere in Timog (May last year ito eh). Pakshet. I swear talaga. Kung ano itsura niya nung huli kaming magkita, ganun parin hanggang ngayon. Ampeyr naman ng buhay. Eto ako at libo-libo ang ginagastos para gumanda at bumata, considering galing pa ako sa bansang maganda ang klima. Samantalang siya, effortless. Ganun yata talaga pag anak ka ng diyos. We spent that whole night catching up. Kasabay ng bawat beer na nilalaklak namin, unti-unting nawala ang pitong taon na lumipas na hindi kami magkasama. Pinunan namin ang bawat isa ng mga pinagdaanan namin sa nakalipas na pitong taon. Yung sumunod na tatlong buwan, marami pang pagkakataon na lumabas kami. Nagkaroon din ako ng chance para madalaw yung bago niyang tinitirhan at yung salon na pinatayo ng mommy niya. Naging madalang na lang ang pagsama ko sa kanya mula nung mag-enroll ulit ako. Gusto ko kasing magfocus sa studies. Malabong mangyari yun kung nanjan siya lagi at baka malaglag nanaman ako. Madiskaril pa ang mga plano ko sa buhay. Tama ng nanjan lang siya. Laging handa kung kailangan ko ng kaibigan at karamay. Tama ng maging magkaibigan nalang kami ngayon. Masaya na rin naman ako. At isa pa, ang laki na ng anak niya. Utang na loob…..

Nung pauwi na kami ni Maine…

Yj: so what can you say?

Maine: mare ang guapo. mabait pa. (kinikilig pa ang potah)

Yj: mas guapo pa kay NJ?

Maine: para mo namang kinumpara ang pusa sa tigre….. (si NJ ang pusa)


Ang tanong ko nalang ngayon… sino kaya ang nag-proxy sa akin nung binyag ni T?

And yes... wala ng tayong dalawa.... dahil kaya ko munang mag-isa....

Wednesday, January 14, 2009

Perslab...

Ilang araw na rin mula ng mapanood ko sa TV ang pinakamagandang commercial na nakita ko sa loob ng napakahabang panahon. Kung sino man ang mga nasa likod ng ad na yan, congratulations sa inyo. Instant sikat ang proyekto. Pinag-uusapan na sa bawat sulok ng Pilipinas, at sa bawat espasyo sa blogworld. Siempre pa napakalakas ng epekto ng ad. Nanjan kang makisimpatiya sa kinahantungan ng pag-ibig ni boylet sa kanyang perslab. Nanjan kang mainis sa kaharutan ng bilat (although feeling ko iisipin mo lang na maharot siya dahil sa inis, dahil iisipin mong kung ikaw siya, hindi mo pakakawalan si boylet na uber cute). Nanjan kang mapaiyak sa pagtatapos ng maikling kuwento ng pag-ibig na ito, na lalong naging powerful dahil sa kantang ginamit sa background. Pero pinakamalaking epekto na ang panandalian mong pag-alala sa taong yun, na unang-unang nagpatibok ng puso mo. Siya na unang-unang nagbigay kulay sa iyong mundo. Siya na unang-unang naging dahilan ng iyong pagpupuyat. At siya na unang-unang naging dahilan ng iyong pag-iyak.

First year highschool ako nun, nagenrol ako sa pinakamalapit na catholic school sa bayan namin. Magkaklase kami sa cream section. Hindi siya ang tipo ng lalake na magugustuhan ko agad. Kaya walang love at first sight na eksena. Ang itim kasi, pero guapo. Negro nga ang palayaw sa kanya ng mga dati na niyang kaklase. Yun siya, guapong negro. Nagtapos siya ng elementarya na una sa klase. Matalino ang kumag, kaya naman laging bida sa klase. Pero hindi yung tipong nerdy-nerdy. Palabiro kasi at maporma. At dahil dito, marami sa mga girls ang agad nagka-crush sa kanya. Matalino naman ako, pero talagang lagi siyang mas matalino sa akin, katibayan jan ang resulta ng maya’t mayang pagsusulit. Naging magkaibigan kami agad. Dahil mabait siya at dahil malandi ako. Lahat naman kaibigan ko. Dahil nga sobrang active kami pareho sa school at halos pareho ang mga organisayon kung saan kami kabilang, naging close agad kami. Marami agad akong nalaman tungkol sa kanya. Galing sa isang buo, masaya at konserbatibong pamilya. Yung tipong walang pumapalyang pag-attend ng misa tuwing Linggo at pagkatapos ay kakain sa labas o mamasyal. Siya yung larawan ng masunurin at ulirang anak. Kaya naman malaki ang respeto ko sa kanya. Dahil nga natural na sa kanya ang pagiging makulit, hindi ako nakatakas sa mga kakulitan niya. Minsan bigla nalang akong babanatan ng ‘mukha kang puyat, inisip mo nanaman ako magdamag noh?’, na sasagutin ko lang naman ng simpleng ‘TSE!’. Nakakainis pa na kapag tumitig siya, malagkit, mapang-akit. Kasi nga maganda ang mga mata niya, matang pusa. Bilugan, pero medyo singkit sa sides, tapos malalim. Alam mo yung mata ni ate Reg? Ganun. Kaya naman pagdaan ng mga araw, unti-unti ng nahulog ang loob ko sa kanya. Pero siempre hindi ako nagpahalata. Feelingero kasi. Kaya naman ayokong dagdagan lalo ang ere niya. Never akong umamin kahit sa mga closest gay at girlfriends ko na may gusto ako sa kanya. Mega press release pa ako na crush ko si ganito, si ganyan, para lang masabi na wala nga akong gusto kay PL. Pero the more na sinisikil lalong nagpupumiglas and feeling. Siya ang naging laman ng mga baklang-baklang pangarap ko bawat gabi. Sa sobrang kampante namin sa isa’t isa, ang dami rin naming naging moment, well para sa akin moment na yun.

Second year kami ng magkaroon ng fundraising, nakalimutan ko na kung para saan. December yun kaya naisip ng section namin na mangaroling. Dahil nga mula pa kami sa ibang bayan, kinailangan naming mag-sleep over sa bahay ng friend. Magkatabi kaming natulog sa futon na nilatag sa sahig ng kuwarto ni J. Mahilig matulog si J ng nakatodo ang aircon. Dahil iisa ang kumot namin, nagsiksikan kami ni PL sa ilalim nito. Siempre pa lahat na ng santo natawag ko para lang bigyan ako ng lakas ng loob na pigilan ang sarili ko sa kung ano man ang pwede kong gawin sa kanya. Nagising akong nakatalikod sa kanya, pero siya, yakap-yakap ang bewang ko. Ginising ko siya para lang ipakita na siya ang nakayakap sa akin. Mula noon, lagi ko na siyang binibiro na siya pala ang may pagnanasa sa akin. Bagay na tinatawanan lang naman niya.

Third year, camping. May sarili akong tent, meron din siya. Pero giniit niya na tent nalang niya ang gamitin naming dalawa. Ayaw daw niyang iba ang makishare sa kanya. Isang malaking YEIZ! Pero dinala ko parin ang tent ko, para may magamit kami ng mga sisteret kong badichi for booking purposes. Etong mga panahon na ito, sobra-sobra na akong inlove kay PL. Pero dahil ayokong masira ang pagkakaibigan namin, wala akong ginawa. Tabi kaming matutulog sa tent niya, pero maliban sa paglalambing niyang pagyakap sa akin, wala na akong nakitang ibang senyales na pwede kong isiping nagpapakita siya ng motibo. Sa tagal naming magkaibigan, natural na sa amin ang ganitong lambingan. Kaya naman todo behave ako. Nang maghiking, kami ang magkasabay. Dahil nga nuknukan ako ng arte, maya’t maya ang pagkatisod at pagkadapa ko. Pero lagi siyang nandun para pagtawanan ako, pero pagkatapos ay aalalayan din naman ako sa pagtayo. Sweet noh? Everynight, fly kami ng mga friendships ko sa campsite ng ibang school para maghanap ng booking, at tent ko ang ginawang motmot. Siempre pa mega imagine ko na sana si PL ang boylet na kaulayaw ko, na sana siya ang kahalikan ko, na siya ang sinasamba ko ng todo-todo on bended knees. Pagkatapos ay babalik ako sa tent niya para matulog. At makakaramdam ako ng guilt, dahil pakiramdam ko niloko ko siya. Nakakaloka….

Grumaduate kami ng highschool ng hindi siya nagkakaroon ng girlfriend. Subsob kasi sa pag-aaral. Siempre pa iniyakan ko yung thought na magkakalayo na kami. Pero pagdating ng college, magkapitbahay lang naman pala ang mga unibersidad na papasukan namin. Nasa Mendiola ako at nasa Recto siya. Kaya naman panay parin ang tambay namin tuwing may pagkakataon. By first year second sem, magkakasama na kami sa isang 2-bedroom apartment. Yung dalawang bilat sa smaller room. Kami ni PL kasama si R sa bigger room.

Second year. Isang weekend yun na umuwi yung tatlo sa probinsiya. Naiwan kami ni PL. Hinding-hindi ko makakalimutan ang gabing yun. Dahil walang nagluto, nagdinner nalang kami sa jollibee Dapitan, sa likod ba ng uste. Alas nuwebe palang nakahiga na siya sa kama. Wala daw siya sa mood manood ng TV, kuwentuhan nalang daw kami. Nagtatampo daw siya. Madalang na daw kasi akong magkuwento sa kanya, hindi na gaya ng dati. Pero sa mga freindship naming girls, panay daw ang bangka ko. Nieta, puro kalandian ang kinukuwento ko sa mga bilat eh. Gusto ba niyang marinig ang mga kabalahuraan ko?

‘Bakit hindi?’ sabi nya. Nagulat ako siempre. Pero napaisip na ako. Heto siya, mag-i-eighteen na at virgin pa rin. Taglibog ang gagoh. CHANCE! CHANCE!
So umupo ako sa may paanan niya at mega kuwento ako. Lahat yata ng mga sexcapades ko mula ng dumating ako sa Manila naikwento ko na. Seryoso lang naman siyang nakikinig. Paminsan-minsang bubungisngis pag may medyo nakakatawa. Pero pagkatapos ng lahat,

‘Hindi ko parin ma-imagine kung pano niyo ginagawa,’ yun lang ang nasabi niya.

‘Gusto mo ng demo?’ biro ko.

‘Uhmmmmmmmmm sige…’ Nagulat ako sa sagot niya. Tiningnan ko ang mukha niya. Sheeeet seryoso siya. Kinabahan ako bigla. Tangna taranta akong bigla. Sanay na sanay na ako sa ganito pero bakit parang first time kong gagawin. Sa bawat minutong tulala ako dahil kaiisip sa kanya. Sa bawat gabing puyat ako dahil sa mga pangangarap na kasama ko siya. Heto na. Matatapos na aking paghihintay. Get a grip, bulong ko sa sarili. Ngumiti ako sa kanya, ngumiti rin siya pero halatang kinakabahan. Tumayo ako para patayin ang ilaw. Tumabi ako sa kanya.

‘Yj, promise mo na walang makakaalam please,’ pagsusumamo niya.

‘Promise.’

At nagkaroon na ng katuparan ang mga pangarap ko. Isang gabi ng langit. Hindi na muling naulit yun. Hindi na rin napag-usapan. Hindi rin naging kami. Pero sapat na sa akin na kahit sa ganoong paraan lang, naipakita ko kung gaano ko siya kamahal. Alam ko naman kasi na nung gabing yun, gusto lang talaga niyang maranasan yun. Wala ng iba. Kaya hindi ko parin nasabi sa kanya kung ano yung tunay kong nararamdaman. Natakot ako na baka masira ng isasagot niya yung moment.

Last month, nagsend sa akin si PL ng e-invitation sa kasal niya sa Australia. Siempre pa kinongrats ko naman. Three days ago, magkachat kami ng friend kong si M. Photosharing kami, pinakita niya sakin yung mga pics sa kasal ni PL. Ang ganda ng asawa niya. Masaya ako para sa kanila. Sana maging masaya si PL. Sana…
Gayunpaman, malalaki ang pasasalamat ko. Dahil hindi man naging kami sa huli, siya parin ang first love ko. At AKO ANG FIRST TIME NIYA!!! bwah...

Monday, January 12, 2009

Yj and Yj

January 1 ang kapistahan kina Shrek. Taray d vah, isang handaan nalang sabay ng bagong taon. Dahil pula ang suot ni Shrek, nagbihis din ako ng pula. Hindi kasi ako nakapagsuot kagabi ng ano man sa mga lucky colors na green, yellow at red. Kaya habang a-uno pa, mabuti ng humabol. Nanood kami ng karakol dahil sumali sa parada ang mga friendships naming beki. Si R, ang ganda, naging kamukha ni Paris Hilton sa make-up niya, para siyang sarimanok sa suot niyang magarbo at makulay na gown. Yung ibang friendship namin, sad to say, walang naitulong ang make-up para gumanda sana sila. Bagkus lalong na-enhance ang mga peslak nilang pang Regal Shocker. Nagmukha silang manika pero manika ng mangkukulam. Nagpasya kaming puntahan si Yj, opo, kapangalan ko siya. Nakilala ko si Yj dahil kay Shrek, nine years ago. Magkababata sila. Siempre pa kahit sinong badichi, magkaka-crush agad kay Yj dahil kamukha niya si papa Piols. Pero ng makilala ko ang bestfriend ni Yj na si J later that day, hindi ko inexpect na siya ang magiging dahilan ng pagtira ko kina Shrek ng isang taon. Nainlab ako ng todo. Pero wala rin namang nangyari dahil relihiyoso ang gago at talaga namang hindi nabali ng ganda ko ang pananampalataya niya sa kung sino man ang sinasamba niya. Pero sa loob ng isang taon na yun, naging mabuti kaming magkaibigan ni Yj.




________________


Pangalawang taon ko yata sa Japan noon ng tumawag sa akin si Yj, nasa Tokyo daw siya. nakakontrata siya bilang talento for 3 months. Dahil sobrang busy ko sa work, tinapat ko na siya na baka hindi ko siya madalaw kahit gustuhin ko pa. Suwerte naman na may kasamahan siya sa club na dadalaw ng Nagoya the follwing week, kaya sumabay siya para magkita kami. Isang umaga yun ng January, pinakamalamig na panahon sa Japan. Dinatnan ko si Yj sa harap ng Nike Park na nanginginig na sa lamig, dahil isang manipis na jacket lang ang nakapatong sa kanyang t-shirt. Hindi daw kasi niya inexpect na ganun kalamig ang klimang daratnan niya, tsaka wala rin naman talaga siyang makakapal na jacket dahil wala nga namang winter sa Pinas. Buti nalang may makapal akong jacket sa ilalim ng trench coat na suot ko, binigay ko nalang. Dahil wala pang masyadong bukas na pasyalan gaya ng Parco at Matsuzakaya, nagbreakfast nalang kami sa Dennis. Binigay ko narin ang welcome gift ko sa kanya na keychain lang pero Cartier. Hehehehe. Natuwa ang gago. Biniro ko pa nga na kung nagkataon na sa Nagoya siya napunta, magnanumber one siya sa club. Kung kinakailangang ipag-uriage ko siya ng sampung lapad gabi-gabi gagawin ko. Hahahaha. Tinawagan ko pa agad si Shrek noon para magood-time namin, sabi ko ipapakilala ko sa bagong jowa ko. Siempre pa nagpanggap si Yj na ibang guy. Pero nakahalata rin si Shrek dahil nabosesan si Yj. Ang saya-saya ko dahil ang dami niyang kuwento tungkol sa mga kaibigan namin. Binibiro pa niya ako na miss na daw ako ni J., tinawanan ko lang.

‘Sana sayo nalang ako nainlab. Kahit siguro binasted mo ako, at least worth it,’ ganting biro ko.

‘Bakit nga ba hindi ka sa akin nainlab?’ sumeryoso bigla mukha niya. Hindi ko alam isasagot ko.

‘TARANTADO!!!!’ yun ang lumabas sa bibig ko eh. Sinimulan nanaman niyang magtrip.

‘Joke lang,’ sabay bungisngis nanaman siya ng tawa.

Nakakalungkot mang isipin, kinailangan ko agad siyang ipasundo sa kasama niya dahil papasok pa ako sa work. Bago kami naghiwalay, nasabi niya sa akin na naho-homesick na daw siya. Naalala ko na malapit talaga sa isa’t-isa ang pamilya nila. Lalo na siya na sobrang mahal na mahal dahil unico hijo. Kaya naman sa loob ng tatlong buwan iisa naging routine namin. Itetext niya ako pag wala siyang magawa at tatawagan ko naman siya. Minsan umaabot ng oras ang usapan namin, lalo kaming napalapit sa isa’t isa, lalong lumalim ang pagkakaibigan namin. Kahit pa patayan ang naging kapalit sa tuwing darating ang cellphone bill ko, deadz.




____________________


Yung sumunod na biyahe ni Yj ay anim na buwan na ang nakuha niyang kontrata, at sa Gifu City pa. 40-minute drive lang from Nagoya. Kaya naman dali-dali ko siyang pinuntahan. Pinagmaneho ako ni bestfriend Ana, na walang jowa ng mga panahon na iyon. Kaya naman pinakilala ko sila sa isa’t isa pero somehow, naintimidate ang Yj sa bestfriend ko. Naunahan ng hiya at takot ang gago, ayun hindi nagawang ligawan. Kahit panay ang sabi niya sa akin na gustong-gusto niya si Ana. Pero masaya na rin ako na hanggang ngayon, good friends sila. Dahil pumatak ang birthday ni Yj sa panahon na nasa Japan siya, pinapunta namin siya sa Nagoya at nagcelebrate kami sa Hard Rock. I invited some of our friends para madami, mas masaya. Ginawa naming parang bata si Yj with all the baloons and cakes. Gusto ko lang ipaalam sa kanya na kahit malayo siya sa pamilya niya, nandun naman ako para alagaan siya. Dahil may pasok siya sa club nang pasko at new year, kami ni Ana ang dumalaw sa kanya sa Gifu. Deadma na kahit bumabagyo ng yelo, go kung go. At siempre pa lahat ng ito ginawa namin ni Ana ng lingid sa kaalaman ng jowa kong si Pierre. Bago natapos ang kontrata niya, nagkaroon kami ng pagkakataon na makapasyal sa Nabana No Sato, botanical garden na ekta-ektarya ang laki. Kinukumusta niya lagay namin ni Pierre.

‘Okay lang,’ sagot ko.

‘Sinungaling. Bakit sabi ni Ana, may mga kalokohan daw na ginagawa yung gagong yun,’ banat niya. Touch naman ako dahil sa tono ng boses niya eh concern na concern ang loko. ‘Gusto mo bugbugin ko?’ dagdag pa niya.

‘Hahaha. Buwang, malaki pa katawan nun sayo. Tsaka heler, hosto yung tao, what do you expect? Nasa akin naman yun kung magpapadala ako sa selos noh. Eh sa akin naman umuuwi kaya ok lang. Madalas yung away, pero wala namang pisikalan, kaya ok lang,’ paninigurado ko sa kanya.

‘Ikaw kasi, nandito naman ako, kung sino-sino pa pinapatulan mo,’ simula niya. Alam kong nagtitrip nanaman toh.

‘Eh, tigilan mo nga ako,’ pasweet ko.

‘Hindi kita lolokohin. Promise,’ sabay angat ng kanang kamay.

‘Gutom lang yan. Kain nalang tayo,’ yaya ko sa kanya.

‘Hahahahaha…’ sabay yakap sa akin ng mahigpit. Sira-ulo talaga.

Hindi ko alam kung ano ang mga kinuwento niya sa mga friends namin pag-uwi niya. Dahil yung sumunod na tawag ko kay Shrek, pinapaamin ako ni bakla kung may nangyari ba sa amin ni Yj habang nasa Gifu siya. Siempre sabi ko wala. Pero hindi naniwala ang bakla. Bahala nga siya.


__________________


Back to present. Dalawang taon yata kaming hindi nagkita ni Yj. Pagpasok namin sa gate nila, nakita ko agad siya sa labas ng pintuan, nilalaro ang pamangkin niya. Walang nagbago, guapo pa rin, yun lang, lalo yatang gumanda ang katawan niya. Nakasando pa ang loko, kaya lalong nagmukhang hot. Abot tenga ang ngiti ng gago pagkakita sa akin. Binigay niya yung bata sa bayaw niya at yumakap ng mahigpit sa akin, niyaya niya kami ni Shrek sa loob ng bahay. Tama namang walang tao dahil sa kabilang bahay sila nagentertain ng bisita. Nag-alok siya ng pagkain pero busog pa kami. Kaya nagkuwentuhan nalang kami. Umupo kami sa sofa, akbay ako ni Yj sa balikat at pinulupot ko naman ang mga kamay ko sa bewang niya sabay dantay ng ulo ko sa dibdib niya.

‘Ano ba yan! Nakakadiri kayo!’ pang-aasar ni Shrek. Pero alam kong may halong inggit, dahil matagal na niyang crush si Yj. Natawa nalang kami sa reaksiyon niya.

Matagal kaming nagkuwentuhan. Masaya daw siya na bumalik ako sa school. Masaya daw siya sa girlfriend niya, na kilala ko rin pala. Natuwa naman ako. Nahihirapan daw siyang bumiyahe dahil nagkahigpitan na daw sa mga talento. Biniro pa niya ako na bumalik na ako sa Japan at pakasalan ko nalang siya. Natawa lang ako. Nang lumabas si Shrek dahil yosing-yosi na may naalala ako.

‘Tinanong mo ako noon kung bakit hindi ako sayo nainlove. Alam ko na.’
Napangiti siya, ‘bakit?’

‘Eh kasi, una palang alam ko na na magiging good friends tayo. Kaya first sign palang na pwede akong magkagusto sayo, binabalewala ko na. Natakot ako na baka pangit kahinatnan eh,’ sabi ko. Sabay kalas sa pagkakayakap sa kanya. Pero nakaakbay parin siya sa akin.

‘Duwag,’ natatawa niyang sabi.

‘Pano nga kaya kung bumigay ako sa mga pambobola mo noon?’ tanong ko.

‘Hindi pambobola yun noh. Ano yun, pati ikaw isu-shobai ko? Tsaka kung naging tayo noon, sigurado naging masaya ka sa akin,’ kinabig niya ako para lalong mapalapit sa kanya. Napangiti nalang ako.

‘Ang suwerte ni M (gf niya) sayo,’ sabi ko.

‘Masuwerete ako sa kanya,’ paninigurado niya.

Pumasok si Shrek, halatang bagot na. Daot talaga ang potah. Masama pa namang magalit ito at lumalabas ang apoy sa mga ilong neng. Tumayo na ako at nagpaalam, pupunta na kami kina V, magpapainom daw kasi ang bakla. Niyakap ako ni Yj ng mahigpit, ‘pasyal ka lang dito pag may oras ka.’

At dumiretso na kami kina V, kung saan naganap ang isa nanaman sa masasabi kong first time na mararanasan ko.

*The first pic is of Yj playing snow, wearing the jacket I gave him on his first visit to Nagoya.
*I took the second pic in Nagoya, spring of 2004.

Tuesday, December 9, 2008

Superman... and some guy's want...

I was over at Inang Diyoza’s kingdom earlier and read how misery found him just in time for the holidays. Talk about great timing. Misery like loneliness is always a mean son of a bitch. I checked my friendster account. Superman has updated his profile. The boy whom I left Pierre for. No, Pierre left me because of the boy. Okay, I’m a little confused now. Mabe because of the times spent in denial. When I kept on making myself believe that everything was just a bad dream and I was going to wake up in the count of three. The thing is I didn’t really go on chasing Pierre when he decided to end up our five-year relationship on the very day of our 5th anniversary. Again, great timing huh?! Because I thought that Superman will be there. Could I be more wrong with that thought?
I viewed his pictures. He gained weight, making him look manlier now. He still have that boyish grin though. He’s got a new girlfriend. Surprisingly, it didn’t hurt. Not a bit. I have moved on. So I clicked on the ‘send message’ button.

‘Kumusta ka naman? Ano na pinagkakaabalahan mo at hindi ka nagpaparamdam? Magtext ka naman.’
Okay, that’s casual to me. We used to be good friends. Till one of us fell in love, and the other took advantage. Thus, started a series of heartaches, sufferings, and sacrifices that worthy of a slot in ABS-CBN’s primetime. But that’s all over now. They are all suspended, hanging somewhere back in time. Maybe it’s time to reestablish the friendship that was once good. How long can we avoid each other anyway? Our families are friends. The question now is, how long before he finds the courage to get involve with me again?

I kept on browsing and I found this on some random profile over at lifeout.


Really cheesy. But then yes, I want that, too. BWAH!
Photo from Ohlalamag.com